Cactusfestival 2017 - Dag 3

Dag drie van Cactus! De discrepantie tussen de locals die iedere dag fris gewassen in een verse outfit opdagen en de campinggasten begint zich duidelijk te stellen en collectief raken we ook lastiger op gang. De wachtrijen aan de ingang waren in tegenstelling tot de voorbije dagen nu onbestaande en ook de lange bar oogde bij onze aankomst desolaat. Tijd dus om wat leven in de brouwerij te brengen.

Al is dat niet bepaald een taakje dat weggelegd is voor Kevin Morby. De gitarist, live bijgestaan door een band, bracht juist zijn nieuwe album 'City music' uit en kwam dat dan ook voorstellen aan zijn Brugse fans, die talrijk opdaagden. Wij zagen vanuit de verte in het gras een stevige rockshow, zo eentje die inderdaad perfect past bij een zonnige zondagmiddag in het gras liggen. Stevige uithalen af en toe, rustig waar dat hoort. De ideale Cactusaftrap van een dolle namiddag.

Want daarna was het de beurt aan The Temper Trap, je weet wel, die band van 'Sweet dispositions'. Een hit die ondertussen al dateert vanuit 2009, maar nog steeds alles is waar de band om draait. Meer nog, de gehele set werd opgebouwd rond dat debuutalbum 'Conditions'. Een beetje belachelijk voor een band die al acht jaar bezig is, maar goed. Vroeg in de set werd al 'Love lost' vrijgegeven en ook 'Fader', 'Soldier on', 'Drum song', 'Resurrection', 'Science to fear' en, natuurlijk, 'Sweet dispositions' volgden nog.

Als we eerlijk zijn, hadden we ietwat medelijden met The Temper Trap. Je hoort ergens een vage Kings Of Leon vibe doorschijnen, maar ze hebben niet genoeg hits. Te rap na hun debuutalbum hebben ze gekozen voor platte stadionrock, zoals 'Trembling hands', maar de kwaliteit was zondanig matig dat ze nu veroordeeld zijn tot de vroege spots op de affiche van een festivals. Een sip verhaal met een matige set, dat was The Temper Trap.

Wie wel wist te imponeren, waren Local Natives. Het vijftal uit Californië maakt sfeervolle, bij momenten pakkende indie rock en ze weten hoe ze een park begeesteren. Bescheiden hits als 'Sun hands', 'You & I', 'Airplanes' rolden van het podium en konden op heel wat bijval rekenen. Maar ook de présence van de band en hun interactie met het publiek was top notch. Na één liedje zat de zanger al in het publiek rond te hossen, tot groot van jolijt van iedereen. Knappe prestatie, knappe band.

Op dan naar Sophia, de cultband rond Robin Proper-Sheppard, die voor de gelegenheid de fans wou verwennen. 'Fixed Water', hun debuut uit 1996 begot, zou integraal nagespeeld worden. Een tour de force van een band die nog maar recent weer boven water kwam, maar eentje die sterk geapprecieerd werd door de schare fans die verzamelden voor het podium.

De slowcore van Sophia won steeds meer zieltjes, want hoe verder de set vorderde, hoe meer we merkten dat er steeds meer mensen verstilden en hun aandacht naar het podium richtten. Hoe kan het anders, wanneer oude krakers als 'Are you happy now?', 'When you’re dead' en 'So slow' zich een weg naar je diepste zelf proberen te banen? Klasseshow van Sophia, da’s het minste wat we kunnen zeggen. 

Over dan naar Warhaus, een van de Balthazarknapen die het solo aanpakt. Nouja, solo, met behulp van de zangeres van Soldier’s Heart en een fikse band. We waren er een beetje benauwd voor, tenslotte kreeg Warhaus een vrij hoge plaats op de affiche, maar zanger Maarten Devoldere zette een uitgekiemde, knappe set neer waarin vooral opviel hij geëvolueerd is met Warhaus. Ondertekende herinnert zich nog levendig de lacklusterset die ze een groot jaar geleden speelden in het voorprogramma van Ry X, maar daar bleef weinig van over.

Nu zagen we een volwassen band, die zijn nummers live tot volle wasdom laat komen, met als beste voorbeeld een versie van 'Beaches' waar nog lang over nagepraat zal worden. Ook de hits 'Love’s a stranger' en 'The good lie' mochten vanzelfsprekend niet ontbreken en zorgden ervoor dat Warhaus de kers op hun eigen goed gebakken taart mocht zetten. Call us impressed.

Maar de hoofdvogel van deze Cactuseditie was Explosions In The Sky. De grootmeesters uit de postrock hadden de eer en het genoegen om met de valavond in het mooiste park van de hele wereld te mogen spelen en kwamen enkel en alleen om alles en iedereen omver te spelen. Een uur en twintig minuten lang knalden ze zich een weg door hun catalogus. Klassiekers als 'Your hand in mine' en 'The only moment we were alone' kregen we voor de kiezen, maar iedere keer dat ze hun geweren weer schouderden mochten we ons voorbereiden op een headshot.

We zagen het Mogwai al eerder flikken, we zagen Massive Attack, dEUS en Balthazar de voorbije jaren al zegevierend van het podium stappen, maar in dat rijtje met legendarische optredens mag nu ook Explosions In The Sky bijgeschreven worden. Met voorsprong het beste optreden van deze Cactus, hands down.

Kortom, afsluiter Goose wist dat ze van ver moesten komen om een waardig slot op de deur te steken voor 2017. En eventjes leek het alsof ze gered moesten worden door de setting van het Minnewaterpark. Iedereen die het privilege heeft om een dag af te sluiten in Brugge, ziet in het sfeervol verlichte met groen overdekte park ongelofelijk cool uit. Iedereen buiten Roisin Murphy dan toch. En eventjes, na een scripted start met 'Black gloves' en de cliché momentjes met het publiek die ontzettend routineus aanvoelden, leek hun coolheidsfactor hen te moeten redden.

Eventjes… Want nadat ze na een goed halfuur een stomende versie van 'Bring it on' rond onze oren sloegen, barste het feest helemaal los om niet meer te stoppen. 'British mode', 'What you need', 'Can’t stop me now', 'Come home',… allemaal tekenden ze present op iets wat een heel vuil feestje werd in het Minnewaterpark. Indrukwekkend was het hoe Goose in zijn laatste uur toch nog alle twijfelaars naar zich toetrok met een set om duimen en vingers bij af te lekken. Veel verschil zat er niet op met de set die ze twee jaar geleden al eens bovenhaalden op Cactus, maar des te meer waren we onder de indruk dat ze ons nog steeds meekregen. Dat enkel de echt groten. Maar kunnen we in het vervolg nog eens 'Low mode' en 'Audience' horen, alsjeblief?

Kortom, Cactusfestival 2017 was een waar succes. Mooi weer, geen bomalarm, geen woekerwinsten op urinoirs, geen aanrandingen en geen afzeggingen. Anno 2017 is dat al een onverdeeld succes. Maar wij zullen ons vooral Explosions In The Sky, Tamino, Richard Ashcroft, Coely, Millionaire, Goose en Sophia herinneren. En het schilderachtige Minnewaterpark natuurlijk.