FC Bergman is een jong theatergezelschap dat na een gezamenlijke opleiding in het Herman Teirlinckinstituut in enkele voorstellingen een ‘extreem beeldende’ theatertaal heeft ontwikkeld. Na ‘Midden in de nacht’ werkt het zestal opnieuw samen met Toneelhuis, deze keer voor een eigen project op een vooraf onbekende locatie. Zowel de mysterieuze organisatie als de naam ‘Terminator Trilogie’ doen de spanning stijgen, lang voor de avond goed en wel is begonnen. Op de parking op de Scheldekaaien, vlak achter het Loodswezen wordt er verzameld. Drie schoolreisbussen staan klaar en onder een nog heldere hemel stappen we in voor een onbekende bestemming. Tijdens de rit galmt muziek uit ‘The Terminator’ door de boxen van de bus. Minstens even dreigend pakken ondertussen steeds donkerdere wolken samen boven het voorbijflitsende havenlandschap.
De bussen houden halt op een uitgestrekt en verlaten parkeerterrein. Net wanneer het publiek plaats neemt in de tribune, barst de bui los. In zeven haasten worden regenponcho’s en dekentjes uitgedeeld, met instructies voor in geval van noodweer: we spelen in de openlucht. De regen en het geritsel van plastic verstillen wanneer de eerste figuranten de scène voor ons opwandelen. Mannen, vrouwen en kinderen in avondkledij nemen plaats aan tafels, in zetels, achter de piano of op het toilet. Een tijdlang spelen ‘normale’ taferelen zich af in deze bevreemdende omgeving, met op de achtergrond af en toe een schip dat passeert. Maar dan verdwijnen langzaam zowel mensen als meubels in de verte. Eén figuur blijft achter in een lege ruimte, bezaaid met plassen en nog zacht nadruppelend.
Stef Aerts brengt in deze troosteloze, maar magische omgeving een indrukwekkende monoloog van eenzaamheid. Zijn personage zoekt en worstelt om te blijven doorgaan met leven – wat dat ook moge zijn. Hij gebruikt hierbij geen woorden, maar alleen de expressie van zijn lichaam en, zo lijkt, de ruimte en het moment om hem heen. De acteur weet op deze pure manier de emoties zo mooi en treffend uit te beelden, dat ze rechtstreeks en genadeloos tot in ons eigen gemoed doordringen. Hier staat écht iemand verloren en de pogingen die hij doet om zijn leven weer een richting te geven zijn oprecht wanhopig. Naargelang de voorstelling vordert, worden de beproevingen die hij doormaakt steeds extremer. Deze voorstelling vergt veel van het uithoudingsvermogen van de jonge hoofdrolspeler, maar wordt daardoor ook naar een hoger niveau getild.
Naast de prachtige prestatie van Stef Aerts wordt de poëtische taal van FC Bergman ook tot in de puntjes verzorgd in de hele omkadering. De beelden zijn filmisch en bij momenten betoverend mooi. Nevenpersonages die af en toe de scène betreden doen dat met stijl, en vooral met alle tijd van de wereld. Ze dwingen ons tot stilstand, in het hier en nu. Dit is ook haast geen voorstelling, maar een andere dimensie die na ons vertrek gewoon zal voortbestaan. Zelfs het weer lijkt zich te buigen naar de energie die hangt rondom deze locatie. Regen heeft de sfeer en het decor mee bepaald vanaf het begin. Op het juiste moment zorgt een windvlaag voor een koude rilling en een ritseling door poncho’s die weer wat strakker worden aangetrokken.
Terug in de stad is het of we uit een andere wereld thuiskomen. Het blijkt er inderdaad niet geregend te hebben. Als 'Terminator' van FC Bergman inderdaad een trilogie wordt, kijken wij alvast uit naar het vervolg. Al dringt de tijd niet, want deze voorstelling zal nog lang blijven hangen.
Reageer