Rock Werchter 2018: de reviews (dag 3)

Jorja Smith (****)

Onze derde dag op Werchter begon helaas wat later, maar tijdens de r&b van Jorja Smith waren de temperaturen nog steeds even zwoel. We kwamen hierheen dankzij de Tiny Desk-sessie die de verwachtingen strak had gespannen en ze loste die nog in ook: ‘Teenage fantasy’ klonk zelfs beter en Jorja was nog even gefocust op de muziek. Zo bewaarde de zangeres steevast haar cool in de broeierige KluB C, waar we af en toe de zon misten (‘Where did I go?’), al was het dan weer de ideale setting voor het diepe en donkere ‘I am’.

Haar ingetogenheid mag fel hebben afgestoken tegen het enthousiasme van de drummer, die de beats van Preditah in ‘On my mind’ live overigens perfect weet te vertalen, maar laat de band soleren tijdens ‘Lifeboats’ en iedereen komt er na een tijdje wel in. Behalve Jorja. Ach, we beeldden ons in dat ze zich concentreerde op haar onwaarschijnlijke zang en genoten verder van haar stralende verschijning.



Fleet Foxes (***)

In The Barn zagen we even later Fleet Foxes en hun aangename visuals. Dat is vrij letterlijk op te vatten: we hebben ze niet bepaald goed gehoord. Van alle extra instrumenten die deze folk verrijken klonk die strijkstok op gitaar ongetwijfeld zeer goed en vernieuwend binnen hun set, wij hoorden enkel de castagnetten. Bovendien was het geluid buiten beter dan binnen – en dat is doodzonde voor de festivalganger die graag optredens beleeft. Lag het dan enkel aan het geluid dat deze sympathieke mannen ons niet konden boeien?

Misschien, maar misschien lag het ook aan de nummers. We zijn niet de luisteraars die enkel voor de hits komen, en toch overtuigden Fleet Foxes ons pas met een bekende ‘He doesn’t know why’. Dat werd gevolgd door ‘Mykonos’, waar het publiek de "You go"s uitzinnig bleef zingen en Robin Pecknold schijnbaar aangedaan weer inviel met wat minimale gitaar. ‘Blue ridge mountains’ verraste ons voor de derde maal op rij, maar met het nieuwe ‘Third of May’ was de opluchting weer voorbij.



Petit Biscuit (**)

Het jonge housefenomeen Petit Biscuit deed de MNM- en StuBru-luisteraar al even uitkijken naar de festivalzomer. En dat besefte de jongeling (18) maar al te goed. Aangezien hij op zijn eentje achter de panelen staat maar wellicht meer artistiek producer dan dj wil zijn, vulde Mehdi Benjelloun zijn show in met, tja, show. Vooraf opgenomen drumbeats speelde hij extra na door hevig op de pads te meppen, de gitaar werd af en toe uit de koffer gehaald om langs het podium af te scheuren en er werden zowaar zelfs vlammen geworpen. Een echte entertainer voor het publiek dat graag kwam dansen.

Helaas was dit optreden minder interessant voor zij die een goed gevarieerde liveset willen aanschouwen. Het evenwicht tussen heftig feesten en dromen, zoals in ‘Jungle’, was niet echt in balans, ook al probeerde Petit Biscuit met een stukje van Coldplays ‘Fix you’ het geheel toch enigszins gevoelig te maken. ‘Ça va ou quoi?’ Ça va, maar misschien beter op de weide van Tomorrowland.


Pearl Jam (*****)

Ondergetekende zag Pearl Jam voor de derde maal op Werchter en was blij eindelijk eens een set zonder ‘Rockin’ in the free world’ te horen. Wat zat er dan wel zoal in? Een akoestische ‘Elderly woman’ om te beginnen en dan bijna enkel heviger werk. De liefde van de Belgische fans voor de band is wederzijds en eerder die dag ontmoette de band hun grote held Nick Cave voor het eerst, dus we denken dat ze gewoon zin hadden om er stevig tegenaan te gaan. Ze waren zelfs zo onstuimig dat ze er gauw enkele maten van Pink Floyds ‘Interstellar overdrive’ tussen gooiden en een kleine monoloog over Donald Trump al snel onderbraken met een paar seconden ‘Habit’ – kwestie van verder geen woorden vuil te maken over de man, voor de kindjes, aldus Vedder. Even later was het natuurlijk toch tijd voor het nieuwe ‘Can’t deny me’ en kwam Pink Floyd alweer naar boven: we kregen een beetje een Roger Waters-gevoel.

In het geval van Pearl Jam stoorde die inmenging gelukkig níét. Tussen al de bekende en minder bekende hits van de band zelf was wat frisse wind welkom, want hoewel Pearl Jam erom bekend staat elke show een andere set te spelen, bestond die op Werchter uit heel frequent gespeelde nummers. Het loonde dus de moeite om een statement te maken aan de president in de vorm van John Lennons ‘Imagine’, waarvoor Vedder Jack Johnson uitnodigde (zoals eerder deze dag nog in omgekeerde richting was gebeurd). Tijdens ‘Kick out the jams’ kwam er nog meer bekend volk op het podium: met Kim Thayil stond de helft van Soundgarden op het podium, maar eigenlijk verscheen hij in de hoedanigheid van nieuwe gitarist bij MC5. Bovendien speelde ook de rest van MC5 mee, zodat we misschien eerder Pearl Jam als gasten bij die band zagen dan andersom.

Wat kunnen we hier verder nog over zeggen dan dat Pearl Jam alweer een prachtig optreden neerzette? De muzikanten waren allemaal in topvorm – dat Vedder de hoge noten in ‘Corduroy’ aan het publiek overliet wijten we aan zijn recente stemproblemen – tussen de strakke songs door klonk de charismatische zanger als zacht ribfluweel en visueel genoten we ten slotte voor het eerst van de zwart-witbeelden naast het podium die voor een videoclip hadden kunnen doorgaan. Een oerdegelijke set, rechttoe rechtaan.