Het Ellen Schoenaerts Kwartet: Opstandigheid, gemarineerd in weemoed

Ellen Schoenaerts heeft het tot nog toe niet altijd even gemakkelijk gehad, en dat zal de wereld geweten hebben. De eigenwijze kleindochter van Julien en het nichtje van Matthias distilleerde uit haar innerlijke onrust, pijn en woede de debuutcd 'Feiten.'. Muziek waarmee ze haar duivels probeert uit te drijven. Twee jaar heeft ze aan de nummers gewerkt, wat resulteerde in een koppige, onverbiddelijke aanval op zowel buik als bovenkamer. Het moet iets in die genen zijn; ook deze Schoenaerts is een rusteloze vechter die het in het cabaret en het theater zocht tot bleek dat ze een zangeres was. Eentje van het graag dwarsliggende type, die het de luisteraar niet makkelijk maakt zoals ze haar onbehagen uitschreeuwt of de middelmaat vervloekt. Het is erop of erover bij Ellen Schoenaerts, een andere optie laat ze niet. Leven wil ze, niet geleefd worden, en ze hekelt de banaliteit waartoe de dagelijkse realiteit haar dwingt.

Een hese raspende stem van iemand die duidelijk al een en ander achter de rug heeft - ongelofelijk dat ze pas eenendertig is - en waarmee ze het gehoor schuurt naar de grillige vormen van haar ontredderde liedjes. Opstandigheid, gemarineerd in weemoed. Haar songs lijken ruwe diamanten die bij iedere luisterbeurt dwingender om aandacht vragen. Teksten waarin ze de regels van het songschrijven, of het Nederlands tout court, aan haar 'fuck you!'-laarzen lapt. Merkwaardig genoeg maakt het haar kwaadheid authentiek, heeft het iets charmants en getuigt het van waarachtigheid. Zelf verwijst ze graag naar Jacques Brel, Rufus Wainwright en P.J. Harvey, maar soms roept ze ook herinneringen op aan Madou, Marianne Faithfull of zelfs John Lennon, zoals hij zijn sores van zich afschreeuwt op John Lennon/Plastic Ono Band.

In 'Duet (afscheid van het manschap P.)' mijmert Ellen met Josse de Pauw als haar persoonlijke Serge Gainsbourg over gemiste kansen en verkeerde keuzes. 'Hier sterft de mens' hekelt de berusting: 'jaren blijven wie je bent, getuigt hier van heel veel talent'. Kritiek die ook in 'Het avondrood' weerklinkt, maar waarin daarnaast gezocht wordt hoe het na een liefdesbreuk weer verder moet: 'Maar misschien als de zon is gedraaid, wordt je schaduw weer klein.' Met veel gevoel voor dramatiek beschrijft ze haar worsteling met het bestaan in 'Ik doe heel erg mijn best om mijn leven leuk te vinden'. Net zoals in het bezwerende titelnummer 'Feiten.' dat als haar credo opgevat kan worden. Gelukkig is er het zesjarige zoontje. Ze draagt het laatste nummer aan hem op: 'Lieve jongen (voor de kleine heer Oliver Willy P.)'. Het is de vrucht van haar stuk gelopen relatie met Tom Pintens voor wie ze eerder liedjesteksten schreef.

Pintens is een van de vele gastmuzikanten op 'Feiten.', net als Josse De Pauw, Gregory Frateur of Eric Thielemans. Maar dat haar debuut ook muzikaal een voltreffer is, hebben we vooral aan haar kwartet te danken, zielsgenoten van het eerste uur en niet van de minsten; Tijs Delbeke (Sir Yes Sir), Liesa Van der Aa (Louisa's daughter), Ephraim Cielen (Braakland) en Simon Lenski (Daau). Stuk voor stuk bezielde muzikanten die in het verleden al bewezen lak te hebben aan de norm ten voordele van het experiment. In de Brakke Grond (10/01) in Amsterdam, het eerste optreden op Nederlandse bodem, was Liesa er niet bij, maar stonden Hannes d'Hoine en Tom Pintens op het podium. De aanwezige Nederlanders waren alvast laaiend enthousiast.  'We noemen onszelf een kwartet maar we zijn ondertussen met vijf', constateerde Ellen op een bepaald moment. 'Maar ik ga de naam daarom niet veranderen!'

Eind goed, al goed?

Op uitnodiging van Behoud De Begeerte is het Ellen Schoenaerts Kwartet de komende weken op Saint Amour aan het werk te zien. Meer info: www.begeerte.be