Graspop: de reviews (dag 2)

Iron Maiden bevestigt status als Graspops huisorkest

Traditioneel starten we Graspopvrijdag met een stevig ontbijt dat voornamelijk uit koffie en Dafalgan bestaat. Of Graspop nu XL is of niet, wij houden tradities in ere. Genoeg flauwekul want er staat een stevige dag op het programma.

Nu ja, stevig, The Galactic Empire (*) lijkt op een progversie van de Cantina band uit Star Wars en kleedt zich daar ook naar. Grappig, maar niks wat onze kater echt verjaagt. Daarvoor mag er iets stevigers op de boterham.

De echte eyeopener van vrijdag -en misschien wel van het hele festival- is Zeal & Ardor (*****) oftewel Manuel Gagneux, die met een broeierige mix van negrospirituals, chants en black metal al twee verdomd interessante schijfjes heeft afgeleverd. Gagneux heeft een vijfkoppige band meegebracht terwijl hij in de studio zoveel mogelijk zelf probeert op te knappen. ‘Devil is fine’ zorgt voor kippenvel, en de ‘Gravedigger’s chant’ klinkt aanvankelijk als een nummer van Sam Smith, tot het gitaarwerk de pianoriedeltjes de hersens inslaat. ‘Come down’ blijft veruit ons favoriete Zeal & Ardornummer, en live is dat niet anders. Gagneux is niet de meest charismatische frontman, maar zonder poespas ramt Zeal & Ardor zijn set door onze strot. De respons van het publiek is zodanig warm dat Manuel zich tussen twee nummers door een aangedaan 'Fuck man…' laat ontsnappen. Verdiend hoor, Manuel! Het eerste échte hoogtepunt van Graspop is een feit. Een band om in het oog te houden.

In onze pubertijd waren wij stiekem verliefd op Donita Sparks, de frontdame van L7 (**). Gelukkig was dat vijfentwintig jaar geleden. L7 krijgt alvast de prijs voor de meest verschillende haarkleuren op één podium en het slechtste livegeluid. Tremonti (***) klinkt gelukkig wél loepzuiver, en dat verdraagt de stevige melodische metal wel. Net zoals de powermetal van Powerwolf (***), die zelfs bij klaarlichte dag de wei kan doen meehuilen.

Als één band zich echter Graspops huisorkest mag noemen, is het Iron Maiden (****) wel. Vanaf de eerste noot weet je dat het goed zit. Zelfs de speech van Winston Churchill wordt woord voor woord meegebekt, en Bruce is uitzonderlijk goed bij stem. Een replica van een Spitfire stijgt op tijdens ‘Aces High’, en dan weet je dat er een feestje volgt. Geen best of the Beast, maar een rijtje nummers die een gemeenschappelijk thema hebben, belooft Bruce, en in één adem zweert hij even zijn bek te houden tussen de songs door. Hij heeft het dan ook te druk met andere outfits aan te trekken, want Bruce blijft er graag een spektakel van maken. De mans vocale capriolen zijn een verademing, zeker als niet elke topact daar nog in de pap te brokken heeft.

‘2 minutes to midnight’, ‘The Clansman’ en natuurlijk ‘The Trooper’ volgen mekaar in sneltempo op. Zelfs het jarenlang afwezige ‘Hallowed be thy name’ passeert de revue. Pas als de bel van de intro weerklinkt, weet je hoezeer je dit nummer hebt gemist. Bij ‘Fear of the dark’ ontploft het boeltje uiteindelijk echt, en een zee van smartphoneschermpjes rijst op uit de massa die als met één stem het nummer meezingt. Als er één nummer de soundtrack vormt voor Graspop, is het ‘Fear of the Dark’. Zelfs wanneer het door een coverband of video in het Classic Rock Café wordt afgespeeld, krijg je meteen de hele tent in actie.

Het is geen cadeau om na zo’n hoogvlieger te moeten spelen, maar als er één band daar momenteel toe in staat is, moeten het de Australiërs van Parkway Drive (***) wel zijn. Parkway Drive heeft net een nieuwe cd op de mensheid losgelaten, waarop de band bewijst bij de allerhoogsten een plaatsje te kunnen veroveren. Parkway Drive schiet dan ook in actie als geen ander. 'Wishing Wells' en 'Prey' zijn twee mokers van de laatste plaat 'Reverence', waarna het oudje 'Carrion' ook al uit zijn hok mag. Parkway Drive klinkt snoeihard, alsof de PA pas na Iron Maiden op volle kracht mag draaien, en de band verliest weinig tijd. De nieuwe 'The void' is een absolute topper en mag wat ons betreft voor eeuwig in de setlist van Parkway Drive opgenomen worden. Live is het een splinterbom. Ook een handvol songs uit ‘Ire’ en het oudere werk -al kan je daar amper van spreken- komen aan bod.

Tweede dag mooie dag. Het niveau van Graspop klimt blijkbaar elke dag een beetje hoger. We kijken al uit naar zaterdag.

Alle foto's van onze team fotografen (her)bekijk je achter deze link!