Graspop: de reviews (dag 1)

XL-editie komt traagjes op gang

Voor het tweeëntwintigste jaar op rij openen de deuren van Graspop voor een recordaantal bezoekers. Jaar na jaar blijkt de Graspopformule een enorme aantrekkingskracht uit te oefenen op al wie niet aan metaalmoeheid lijdt. Of Graspop nu wel of niet in de examens valt, het zal de fans worst wezen, ze dagen in groten getale op. Eerlijk is eerlijk, wij houden elk jaar ons hart vast als opa Ozzy of grootvader Alice Cooper bovenaan de affiche prijkt. Een hartaanval loert elke keer om het hoekje. Maar laat de anciënniteit van sommige artiesten net ook de succesformule van Graspop Metal Meeting zijn. Het festival is uitverkocht, en langzaam maar zeker vinden de iets uiteenlopendere metalvarianten hun weg naar een Graspoppodium, terwijl er jaar na jaar een paar oldtimers als Iron Maiden of Ozzy én een paar exclusiviteiten in de vorm van de Hollywood Vampires of Perfect Circle het feestje mogen beklinken.

Vorig jaar was Rammstein een publiekstrekker van formaat, en in 2016 hulde Mike Patton met Faith No More de mainstage in bloemetjes. Ook dat, dames en heren, is Graspop Metal Meeting.

Genoeg gezeurd, want ondertussen is donderdag al voorbij. Waar de vorige jaren donderdag nog een opwarmavondje was met enkele bands op de kleinere podia, ging dit jaar voor het eerst de mainstage open op de eerste dag. De reden is eenvoudig, en die reden heet Guns ‘n Roses. Niet Axl Rose met enkele gastmuzikanten zoals enkele jaren geleden, maar het trio Axl Rose/Slash/Duff McKeagen dat mekaar na twintig jaar teruggevonden heeft, mogelijks in het kantoor van hun boekhouder.

Het verschil tussen de traditioneel drukke zondag en de rustige donderdag vervaagt, en de afrit naar Retie zit vanaf 10 uur al potdicht. De wachttijden aan de ingang nemen ook extra large proporties aan. We geraken net op tijd met een verse schrale pint op de wei op het moment dat Doro (****) het hoofdpodium opkomt. Traditionele metal van een ferme Duitse Deerne, het blijft gewoonweg werken, al is Doro ondertussen ook al halverwege de vijftig. De passage op Graspop is voor haar slechts onderdeel van een lange tournee, aan de populariteit van de allereerste metaldiva lijkt geen einde te komen. ‘All we are’ en ‘Fur Immer’ zitten in de set natuurlijk, net als de rest van de vierde Warlockplaat ‘Triumph and Agony’.

Jonathan Davis (**) stond hier ook al een paar keer met zijn illustere band, al heeft hij ditmaal een eigen plaat te presenteren. Davis grossiert in solomateriaal, en zelfs ‘Forsaken’ uit de ‘Queen of the Damned’ passeert de revue. Helaas zit iedereen op een stukje Korn te wachten, en die honger wordt niet gestild.

Traditioneel krijgen enkel Belgische bands ook een plekje op donderdag. De eer valt dit jaar te beurt aan onder meer Toxic Shock (****).

Over de nieuwste plaat van Ghost (*) is het laatste woord nog niet geschreven, maar eerlijk is eerlijk, bij elke doortocht op de Desselse wei vonden we Papa Emeritus -thans Kardinaal Copia- live niet overtuigen, en nu is dat helaas niet anders. Fraaie show, een stel verse Nameless Ghouls en een mooie setlist, maar het raakt onze kouwe kleren niet. Ghost brengt dan ook hapslikweg glamrock van dertien in een dozijn. In de Metal Dome staat ondertussen Heilung (*) zijn mystieke zelf te zijn. Misschien iets te sferisch om een metalfestival op te jutten.

Kataklysm (****) valt de eer te beurt om tegelijk met de Guns op het podium te staan, maar dat heeft geen effect op de opkomst. Kataklysm speelt jaar na jaar steviger en beukt en breekt zich een weg naar de volgende rij gewonnen zieltjes. Wat een drummer trouwens! Wij zijn in elk geval verkocht!

Sinds we bij het optreden van Guns ‘n Roses (**) in Mannheim in 1991 drie uur hebben mogen wachten voordat Axl zin had om op het podium te stappen, houden we een extra hamburgertje en biertje achter de hand bij hun optredens. Drie en een half uur beloofden de Roses te spelen. Wij zijn aanvankelijk vooral verrast dat Axl netjes op tijd uit zijn kleedkamer komt. ‘It’s so easy’ mag openen, waarna ‘Mr Brownstone’ over de wei slentert. Verrassend genoeg zit zelfs ‘Chinese Democracy’ in de setlist, én ‘Slither’ van Velvet Revolver, het bandje dat Slash en Duff er met wijlen Scott Weiland op na hielden. Ook de nooit op plaat verschenen ‘Shadow of your love’ en het ‘Yesterdays’ zijn niet de meest verwachte nummers. De meest verrassende cover is toch wel ‘Black Hole Sun’, die wordt opgedragen aan Chris Cornell. Slash lijkt nog steeds even vloeibaar te spelen als de vorige keer dat hij de Graspopwei aandeed. Toen had hij Miles Kennedy mee op zang, en die schoenen krijgt Rose met de beste wil van de wereld niet meer gevuld. Rose is de hoogste regionen van zijn stem kwijt. Dat overkomt je als je twintig jaar niet meer tegen je bandleden praat. Duff en Melissa Reese voorzien het geheel wel van achtergrondzang, maar het valt op dat de brave Rose niet meer de krachtige stem heeft van in 1987. Voor een kortere show met een paar zangeressen meer komen we nog wel een keer kijken.

Slash is in elk geval in bloedvorm en staat zichtbaar met plezier te soleren. Iemand moet de meubelen redden bij de Gunners.

Op naar vrijdag!

Alle foto's van onze team fotografen (her)bekijk je achter deze link!