Desertfest 2017, Trix Antwerpen: een voorbeschouwing

Nederland heeft Roadburn. Londen en Berlijn hadden al Desertfest. Sedert 2014 wordt er ook bij ons, meer bepaald in Antwerpen, een editie van dit gerenommeerde festival georganiseerd. Een onmisbaar rendez-vous voor iedere liefhebber van heavy/rock/psych/doom. En dat zijn er nogal wat hier ten lande want het festival dat volgend weekend (13-14-15/10) doorgaat,  is al hopeloos uitverkocht. Wij zullen er ook zijn om verslag uit te brengen, en we willen nu al de gelukkigen met een kaartje een voorbeschouwing geven van de optredens die je volgens onze bescheiden mening niet mag missen. We gaan daarbij de usual suspect niet allemaal opnemen, niet omdat we van slechte wil zijn maar omdat iedere rechtgeaarde liefhebber van al dat moois sowieso wel op die gigs te vinden zal zijn.

Vrijdag wordt er iets na zessen al afgetrapt. Onze eerste tip is All Them Witches, die een zompige gruizige versie van stoner spelen. Met de nodige psychedelische invloeden. Er kan zelfs een scheut blues en soul bij. Een hypnotiserend goedje en ze hebben een live-reputatie om met twee woorden tegen te spreken. Grime moet het niet hebben van groove, neen. Dit is vuile sludge, die de smerige krochten van het leven opzoekt door middel van loodzware bassen, dubbele basdrum en krijsende zang. Niet voor watjes. En als je dan nog niet genoeg hebt van sludge, kan je iets later op de avond naar -(16)-, traag en bruut geweld dat aan Eyehategod doet denken. Deze bende is al van 1991 actief en zijn dus pioniers van het genre. Afsluiten zullen wij alvast doen met Steak Numer Eight, een Belgisch kwaliteitslabel dat geen voorstelling meer hoeft en dat met iedere plaat een stuk groeit en live het prut volledig uit uw oren zal blazen.

Zaterdag kun je al van 15u in de Trix terecht. Wij vergeten aperitieven want met Elephant Tree staat al direct een stevige plat op het menu. Ze hebben hun naam niet gestolen want hun riffs voelen aan alsof er een olifant op uw borstkas staat: loodzwaar. Traag en moddervet met de bedoeling je kapot te beuken, met steengoeie songs wel te verstaan. King Hiss is gewoon dé Belgische stonerband, catchy as hell en daarom: ook niet te missen. White Manna neemt je daarna mee outer space. Geweldige psychedelische spacerock die de erfenis van Hawkwind - om maar iemand te noemen - heel levendig houdt. Church of The Cosmic Skull heeft niet alleen de meest tot de verbeelding sprekende bandnaam van dit weekend, maar hun mix van 70ies psychrock, stoner en hardrock gegoten in epische songs zal ook live brokken maken schatten wij zo. Als wij u nog moeten uitleggen wie Unsane is én u ook nog eens moeten tippen hiervoor dan dient u vlug weer onder die steen te kruipen. En blijf daar vooral. Windhand brengt old school doom volgens het boekje. Niets mis mee, vooral niet als het zo goed gedaan wordt als bij deze band. Voeg daarbij de krachtige stem van Dorthia Cottrell die volledig blend met dit soort muziek en je hebt alweer een tip om te volgen. Wij moeten daar eerlijk in zijn, OHHMS kennen wij niet maar iemand die wij vollédig vertrouwen zegt dat dit een band is om in de gaten te houden. Hij wist ook nog te zeggen dat zij tijdens Incubate een gewéldig optreden gaven. Doe er uw voordeel mee. Er staan ook een paar bands op Desertfest die niet direct in het stoner/doom/psych plaatje passen. Dat kan alleen maar goed zijn en laat blijken dat de organisatie hun paardenbril op het nachtkastje hebben laten liggen. Zo’n band is Dÿse, die meer richting noiserock neigen. Laat u nog eens volledig door elkaar rammelen vooraleer de nacht in te trekken.

Zondag, rustdag? Denk er zelfs niet aan. Monolord kickt er  - veel te vroeg naar onze menig – deftig in. Ze zijn intussen ook een keurmerk als het om moderne doom met een sludgy inslag gaat. Wij mochten ze al een 5 tal keer live zien, maar wij gaan nog eens. Dat zou genoeg moeten zeggen. Partisan is nog zo’n buitenbeentje, maar naar onze bescheiden mening één van de Belgische bands om in de gaten te houden. Hun postpunk is heerlijk donker en ze hebben gewéldige songs. Wij weten nu al dat dit één van de optredens van deze editie zal zijn. Ook Belgisch, maar meer in de post-metal hoek: Hemelbestormer, die je met hun lange epische tracks meesleurt. Ze brengen live ook sterke visuals mee naar het schijnt. Niets schijnt bij Saint Vitus. Alles is hier een certitude. Ze zijn legendarisch. En terecht. Als je al van de jaren 70 bezig bent en je kan jonge broekies nog altijd een serieuze poep laten ruiken, dan verdien je respect. Gewoon gaan. Part Chimp is nog zo een die je niet direct in een hokje kan stoppen. Vuil, luid, energiek én goede songs. We kunnen er nog veel van zeggen maar ga vooral zien dan kan je achteraf meepraten. Of zoiets. Mantar is een duo met het geluid van een uit de kluiten gewassen band. Blackened rock’n roll dat zowel de grenzen van sludge, black metal en andere extreme muziek deftig uitrekt. Rawk! Terwijl we toch bezig zijn: nog een duo, Spirit Valley. Deze gaan u niet zozeer bij uw nekvel pakken zoals Mantar, maar eerder ergens diep in uw hersenpan. Psychedelische, uitwaaierende rock dus. Spidergawd willen wij al lang eens live zien. Testosteronrock met progressieve trekjes van de hoogste plank vinden wij dat. We kunnen ons voorstellen dat je eraan moet zijn, aan zo’n rock in stoere spreidstand. Wij zijn eraan. U toch ook? Met de Melvins het zelfde verhaal als met Unsane. Onder uw steen of gaan, simpel. Afsluiten gaan wij doen met Conan, een monolithisch doom monster dat zijn gelijk niet kent. Zij spelen u aan gort, en ze zullen u niet op snelheid pakken, zijt daar maar zeker van.

Wij gingen even highlighten, en nu blijkt een slordige 65% van de line-up hier te staan. Dat bewijst nogmaals wat een ferm festival Desertfest wel niet is.

Meer info hier