Zoveel moois op de affiche van Pukkelpop dit jaar, dat wij ons niet konden beperken tot één lijstje van niet te missen artiesten. Stellen we aan je voor: de ontdekkingen, de gevestigde waarden en de vervelendste clashes.
Björk (Donderdag 16 augustus, Main Stage)
Haar passage op Pukkelpop heeft aan een zijden draadje gehangen. Door een stembandpoliep mocht de IJslandse niet meer zingen tot en met juli. Heel wat shows en festivaloptredens vielen in het water. Gelukkig is ze hersteld en kan ze weer volop haar laatste plaat 'Biophilia' voorstellen. Met die worp stelt ze het concept 'album' volledig in vraag. Elk nummer op 'Biophilia' kreeg een eigen iPad-app. Zelf noemt Björk het een project dat muziek, natuur en technologie verbindt. We voorspellen een show waarin het visuele minstens zo belangrijk is als de muziek. We voorspellen een concert waarvan we later zullen zeggen: 'Ik was erbij...'.
Foo Fighters (Zaterdag 18 augustus, Main Stage)
Onze kleine teen weet het ondertussen al: Foo Fighters wordt wellicht voor de overgrote meerderheid hét hoogtepunt van Pukkelpop. Niet alleen omdat we een spetterende show verwachten die maar liefst tweeënhalf uur duurt, maar omwille van de symbolische terugkeer na de rampeditie van vorig jaar. Wedden dat de wei alle songs luidkeels gaat meezingen? Wedden dat hier en daar wat traantjes zullen vloeien? Wedden dat Dave Grohl en de zijnen ons achteraf met een gelukzalig gevoel richting tent sturen?
Laurent Garnier LBS (Donderdag 16 augustus, Boiler Room)
Na meer dan twintig jaar is er op het geluid van de Franse technoproducer Laurent Garnier geen etiket meer te plakken. Verandering is vitaal in zijn carrière. Detroit Techno, deep house, trance of jazz, hij deed het allemaal. Deze keer sleutelde de veteraan aan zijn liveshow. Laurent Garnier is het beu om nog gewoon plaatjes te draaien. Met zijn maten Ben en Stéphane vormt hij nu LBS (Live Booth Sessions/Loud Bass & Samples), een project dat live instrumentatie en DJ-sets combineert. Als een oude vos zichzelf heruitvindt, dan zijn wij er als de kippen bij.
Lykke Li (Vrijdag 17 augustus, Main Stage)
Deze lente was er was amper een nummer dat de radiogolven zo domineerde als 'I follow rivers'. Je kon er niet aan ontsnappen: een remix van The Magician en daarna een cover van Triggerfinger. Maar het origineel is van de Zweedse Lykke Li en op 'Wounded Rhymes' staat veel meer goed spul dan enkel die hitsingle. Het is haar tweede album en ze laat er de vriendelijke en poppy aanpak van haar debuutalbum 'Youth Novels' resoluut achterwege. Geen hoog stemmetje meer, dit keer zingt ze bezwerend op het ritme van tribale drums en kermisorgels. En om nog meer te onderstrepen dat ze een boel demonen van zich afzingt, lijkt ze in deze video voor 'Get some' wel een nieuwe god te aanbidden. Maar ze laat er ook plaats voor kwetsbare momenten, zoals deze adempauze 'I know places'. 'I follow rivers' wordt waarschijnlijk hét meezingmoment van Pukkelpop, maar vergeet niet om wat langer te blijven. Miss Li heeft heel wat meer in haar mars.
Mark Lanegan Band (Donderdag 16 augustus, Marquee)
Doorleefde trage blues, psychedelische stonerrock, een logge kruising tussen new wave en disco ... Mark Lanegan Band deed het allemaal op 'Blues funeral', het album dat de veel gevraagde gastzanger met de schuurpapieren stem eerder dit jaar op de planeet losliet. Op een podium is Mark Lanegan de meest atypische verschijning die je kan tegenkomen. Ondanks jarenlange ervaring, ook bij Queens Of The Stone Age, The Gutter Twins, Soulsavers en Isobel Campbell kijkt Lanegan zijn publiek nauwelijks aan en omklemt hij als een in zichzelf gekeerde, norse man de microfoonstandaard. Daarmee wordt de sfeer nog beklemmender dan die sowieso al door de hermetische liedjes is. Muziek voor fijnproevers, dit. Ideaal als je de rollende bassen van de Netsky's en Nero's van deze wereld even niet nodig hebt.
