De Joshua Tree Tour 2017: een multimediaspektakel dat beklijft

U2, Koning Boudewijnstadion

Zinderend, relevant, emotioneel en beklijvend. Dat dachten we aan het einde van het concert dat U2 gaf in het Koning Boudewijnstadion. Onvoorstelbaar dat een groep die intussen haar veertigste verjaardag heeft gevierd de massa nog steeds moeiteloos inpakt. We pikken een paar hoogtepunten uit het optreden van 1 augustus.                                                                                                      

Beelden

U2 speelt tijdens de ‘Joshua Tree Tour 2017’ een 22-tal songs die worden ondersteund door straffe visuals. Fotograaf en cineast Anton Corbijn (die de hoesfoto’s van 'The Joshua Tree' maakte en dertig jaar geleden in de Amerikaanse woestijn de boom ontdekte waaraan de plaat haar naam ontleent) keerde terug naar het gebied om hoofdzakelijk zwart-witte filmbeelden te draaien die op het videoscherm met een lengte van zo’n 60 meter worden geprojecteerd. Corbijn filmde het desolate landschap en de joshua trees met hun typerende takken. De mooiste video is die voor ‘With or without you’, met een woestijnlandschap dat van kleur verandert. Overigens zou 'The Joshua Tree' oorspronkelijk anders heten. De werktitels waren ‘The two Americas’ en ‘The desert songs’.

De beelden bij ‘Where the streets have no name’ staan nu al in het geheugen gegrift: een eindeloze weg door een desolaat landschap waarlangs enkele haveloze mannen stappen. Waarschijnlijk kritiek van U2 op het Amerika onder Donald Trump. Corbijn maakte ook filmbeelden van Native Americans. Alle visuals werden geprojecteerd onder leiding van Stefaan ‘Smasher’ Desmedt uit Ruddervoorde, de vaste videoregisseur van U2 die uitdrukkelijk door Bono werd bedankt. 

'Exit'

Dit nummer werd sinds de oorspronkelijke Joshua Tree Tour dertig jaar geleden nog zelden gespeeld, maar groeide tijdens de huidige tour uit tot één van de hoogtepunten. Een loeiharde en inktzwarte song over een psychotische moordenaar waarvoor Bono zich liet inspireren door de seriemoordenaar in het boek ‘The Executioner’s song’ van Norman Mailer. Het nummer is zo intens dat het beklemmend wordt en gitarist The Edge ontbindt er al zijn duivels in. De oude filmbeelden die ‘Exit’ inleiden, steken (opnieuw) subtiel de draak met president Trump in een discussie over wie voor een (jawel) muur tegen vijanden van buitenaf gaat betalen.   

Brassband

‘Red hill mining town’ was tot de huidige tour het enige nummer van The Joshua Tree dat U2 nooit live had gespeeld. De song was oorspronkelijk bedoeld om de tweede single van het album te worden en werd geïnspireerd door de grote mijnwerkersstaking halverwege de jaren tachtig tegen het beleid van toenmalig Brits premier Margaret Thatcher.  

In het voorjaar werd het nummer opgewaardeerd toen producer Steve Lillywhite er een remix van maakte waarbij Bono zijn vocals opnieuw inzong. Die versie werd ook op de heruitgave van het album uit 1987 gezet en het nummer verscheen op vinyl naar aanleiding van Record Store Day. Lillywhite zorgde er ook voor dat de Arklow Shipping Silver Band, het blaasorkest dat meespeelde bij de oorspronkelijke opname dertig jaar geleden, ditmaal wel duidelijk hoorbaar is op de plaat. De brassband die te zien is op de video tijdens de live vertolking is er een van het Leger des Heils.  

Beleving

Een concert van U2 zonder samenzang is ondenkbaar. Songs worden massaal meegezongen of gebruld. In Brussel leidde dat weer tot enkele kippenvelmomenten zoals toen het publiek het eerste deel van ‘I still haven’t found what I’m looking for’ voor haar rekening nam en ‘In the name of love’ uit duizenden kelen klonk tijdens ‘Pride’. Ook bij ‘With or without you’, ‘Elevation’ en ‘Vertigo’ was er collectieve ondersteuning van het publiek. Tijdens afsluiter ‘I will follow’ scandeerde letterlijk het hele stadion de songtitel. Bij ‘One’ werd dan weer het licht op het podium gedoofd en verlichtten alleen duizenden gsm’s de arena.                                                                                                       

Engagement

De toeschouwers kregen beelden te zien van Zaatari, een vluchtelingenkamp van enkele vierkante kilometers groot in Jordanië, waar heel wat Syriërs terechtkomen. In aanloop naar ‘Miss Sarajevo’ werd een gesprek afgespeeld met het 15-jarige Syrische meisje Omaima, dat in een pakkende getuigenis mensen opriep tot hoop en ze aanspoort hun doelen na te streven. Zelf droomt ze ervan om advocate te worden om de rechten van elke mens te kunnen verdedigen. Haar foto werd op een groot spandoek getoond dat een half rondje door het stadion ging via duizenden helpende handen in het publiek. Er waren ook beelden te zien van een reeks straffe vrouwen en slogans als ‘Women of the World unite’ en ‘Poverty is sexist’. Zelfs koningin Mathilde en Nafi Thiam waren zo een beetje bij het optreden.

De vier foto's met leden van U2 zijn van de hand van Remy van U2start.com.