Welcome to the Village 2013 – Dag 1

Lucky Fonz III, ...And You Will Know Us by the Trail of Dead en We Were Promised Jetpacks

Schreeuwerig doch gevat

‘Voor degene die moeite hebben met klappen, ik heb de oplossing voor jullie’, Lucky Fonz III (****) kijkt met een grijns het timide publiek over. Het is nog vroeg op de avond bij de Bontebok stage, maar de Nijmeegse singer-songwriter heeft slechts één doel voor ogen. Het publiek moet en zal buigen voor zijn gevatte teksten. De onderwerpen van zijn nummers zijn klassiek, de uitwerking ervan modern cabaretesk. Met zijn gitaar en mondharmonica weet hij een rauw geluid neer te zetten. Zelfs wanneer zijn snaar knapt, hindert het de troubadour niet om zijn optreden voort te zetten.

De speelse manier waarop hij zijn show heeft opgezet zint ons het meest. Wat in eerste instantie vooral geschikt voor een huiskamersfeer lijkt, wordt door Lucky Fonz III naar een ander niveau getild. Wanneer de toeschouwers na een nummer lijken weg te dromen, wekt hij ze met oprecht gemeende flauwe grappen. ‘Wil er nog iemand anders aan mijn tepel likken?’ Zij proesten van het lachen terwijl hij vervolgens begint te zingen over zijn vakantieliefde, Amsterdam en natuurlijk het meisje dat hij liefst in zijn zak wil opvouwen. ‘Als jullie nou allemaal meefluiten, dan is het ook leuk voor mij!’

Toch nog ballen getoond

Met een glimlach op ons gezicht verlaten we het Bontebok podium richting de Grootegast stage. Een veel belovende naam met cultstatus staat ons op te wachten: …And You Will Know Us by the Trail of Dead (***). Gedurende de soundcheck worden oude nummers van Black Sabbath gedraaid. We bereiden ons voor op intelligent en bruut geweld. Na het eerste nummer zakt de moed ons echter in de schoenen.

De Texanen lijken hun mojo kwijt te zijn en zanger Conrad Keely al helemaal zijn stem. De eerste dertig minuten van de show bestaan uit een muur van zompig geluid, waar popachtige zanglijntjes niet kunnen aarden door hun behoorlijk valse aard. Het publiek is – net als wij – ook niet helemaal overtuigd en de eerst zo gemeende moshpit begint af te nemen.

Na het eerste half uur besluiten we deze vroeger zo strakke band de rug toe te keren, wanneer er iets opmerkelijks gebeurt. Drummer Doni Shroader zet een strak ritme in, het geluid lijkt bijgesteld te zijn. Vuige gitaren en een vette bas sluiten zich aan. De mannen lijken hun ballen hervonden te hebben. Smerige punkrock knalt de tent door en de moshpit hervindt haar intensiteit. …And You Will Know Us by the Trail of Dead is zeker niet meer wat het was, maar weet op het laatste moment toch nog haar naam eer aan te doen.

Tussen de Schotse Pub en een parallel universum

Met een enigszins bittere nasmaak van de Texaanse cultband bereiden we ons voor op de afsluiter van de avond wat bands betreft: We Were Promised Jetpacks (*****). Wanneer de frontman opkomt, rijst de vraag: wie is toch dat mimiekloze gnoompje in het zwarte korte broekje?

We worden vanaf moment één gezogen in een tornado van strakke indierock. Snijdende Fender-gitaren begeleiden ons door nummers die de sfeer hebben van een  Schotse pub in een Douglas Adams-achtig parallel universum. De vocalen van zanger Adam Thompson zweven moeiteloos en helder over de gehalveerde ritmes van de band. Het geluid is zuiver afgesteld, wat er voor zorgt dat elk detail van de composities messcherp en gedoseerd naar voren komt. De festivalgangers belonen het schouwspel met gejuich en gedans.

De band uit Glasgow weet hiermee een perfecte afsluiting te bieden van de eerste dag van Welcome to the Village. Vol energie wenden we ons af naar het nachtprogramma dat zich afspeelt in de tenten gestationeerd aan de plas van natuurgebied de Groene Ster.