Het producerduo Soulsavers heeft een patent op gastzangers met een getroebleerd verleden. Mike Patton moet de uitzondering zijn die de regel bevestigt, want op vorige albums van Rich Machin en Ian Glover mochten notoire drinkers en misbruikers van ander spul, Richard Hawley en Mark Lanegan, achter de microfoon plaatsnemen. Voor hun nieuwe album, ‘The light the dead sea’ viel de keuze voor het eerst op slechts één naam. Gelukkig niet de minste. Depeche Mode-frontman Dave Gahan – zelfmoordpoging in ’95, bijna overdosis in ’96 en een succesvol verwijderde tumor drie jaar geleden – mag zijn vocale zelf zijn.
In de beste momenten zingt Gahan puik de erfenis van Mark Lanegan naar de vergetelheid. Dat lukt vooral omdat de heren Soulsavers voor een coherente plaat hebben gekozen vol midtempo ballades met weelderige strijkers en referenties naar spaghettiwesterns. Die beslissing zorgt voor een mes dat aan twee kanten snijdt. Hoe dramatischer de song, hoe beter de uitkomst. Dat is zowat de regel voor ‘The light the dead sea’. Het ritmisch knap opgebouwde ‘Longest day’ en het als een overrijpe puist openbarstende ‘Gone too far’ behoren tot het beste wat Dave Gahan de laatste vijftien jaar (mee) uitbracht. Spaarzaam gearrangeerde songs als ‘Just try’ en ‘Presence of God’ halen het beetje vaart dat de plaat heeft er echter helemaal uit en hebben de spanningsboog van een slechte B-film, hoe indrukwekkend de stem van Gahan in die songs ook klinkt.
De knipogen naar Ennio Morricone pakken ook maar half goed uit. Een ouverture als ‘La ribera’ doet ons denken aan de achtergrondmuziek die je hoort wanneer cowboys en indianen elkaar vanaf twee planken van een ravijn langzaam tegemoet treden. Alleen verwachten we dit keer een hilarische pointe van een humoristische sketch, zo potsierlijk klinkt het. In de countryachtige intro van afsluiter ‘Tonight’ proberen Soulsavers het opnieuw, dit keer met een mondharmonica. De uitkomst is slechts iets geloofwaardiger.
Twee gigantische soffen, een aantal middelmatige songs en een drietal instant klassiekers: dat is het eindrapport voor ‘The light the dead sea’. Dat is een strenge conclusie en het is spijtig voor Dave Gahan (toch een held van ons), maar we moeten voor Soulsavers schrijven wat onze leerkrachten vroeger wel eens deden: 'We weten dat hij het in zich heeft, alleen komt het er niet elke keer uit'. Volgende keer moet het beter!
Reageer