The Popes, New Church

Grijze rook

De geschiedenis van The Popes is ongeveer even stabiel te noemen als de fundamenten van de Toren van Pisa; de groep werd in 1994 gevormd nadat Shane MacGowan tijdelijk uit The Pogues werd gekegeld wegens ‘onhandelbaar tengevolge een miniem (sic) drankprobleem’. Die samenwerking schonk ons ‘The Snake’, een album dat onder gegeven omstandigheden nog een opmerkelijk aantal aangename nummers bevatte, en een rits liveoptredens waarbij het als toeschouwer steeds afwachten bleef of MacGowan het einde van de set levend en wel zou halen; herinnert u zich de legendarische passage op Pinkpop 1995 waar Shane ongeveer zeven dimensies hoger vertoefde dan de rest van de weide (en dat wil al wat zeggen) en dan ook halverwege de set terug naar de backstage werd begeleid.

Om die constante onzekerheid op te vangen werd gerekend op Paul ‘Mad Dog’ McGuinness; bezieler, gitarist, vocalist en oplettende back-up wanneer MacGowan weer eens te diep in eerstgenoemde zijn achternaam had gekeken. MacGowan keerde na verloop van tijd terug naar zijn oude, vertrouwde stal en Mad Dog zag zich (na het overlijden van banjovirtuoos Tom McManamon en een waslijst van passages van andere muzikanten) verplicht de groep te herschikken.

Drie jaar na ‘Outlaw heaven’, het laatste studioalbum van de groep, krijgen we nu ‘New church’ voorgeschoteld. Het album opent met ‘Storming heaven’ (de katholieke fixaties zijn bij deze band steeds onverholen aanwezig); Dropkicks op Mad Dogs wijze. Snerpende gitaren en een harde drumlijn, met niet te negeren invloeden van zowel Keltische folk als basic country, zijn en blijven de hoofdingrediënten van The Popes. De basis van hun sound blijft zeker aanvaardbaar en ‘New church’ vormt als geheel dan ook zeker een degelijk album, alleen kunnen wij ons niet van de indruk ontdoen dat we het allemaal wel al eens gehoord hebben. Nummers als Alice (haalde het album zowel in de harde als de softe versie),  ‘Love shines’ en ‘A little more’ springen er zelf een beetje uit, toch wordt het hoogtijd om eens gewaagder uit de hoek te komen en zo voor eens en voor altijd uit de schaduw van The Pogues te treden, niet door hen krampachtig te imiteren, wel door voluit voor een frisse koers te kiezen. Natuurlijk moeten wij wel toegeven dat een studioalbum bij bands als deze steeds een beetje als een tang op een varken slaat, het best treft je hen live in een of andere groezelige bar, bij voorkeur op St. Patrick’s Day en gedrenkt in enkele pinten bier…

 

Details Album
Band:
The Popes
Album:
New church
Jaar:
2012
Tracks:
  • storming heaven
  • new church
  • how many bullets
  • throw down your aces
  • alice
  • queen of manhattan
  • love shines
  • hanging up my guns
  • are we still lovers
  • a little more
  • in a broken dream
  • alice (reprise)
  • what's done is done
  • back in the day

Nieuwsbrief 7/7