Mumford & sons, 'Sigh no more'

Een beetje Beirut, een beetje Once en veel power

'Mumford & sons' is goed op weg de revelatie van 2009 te worden. De Britse folkrockgroep lanceert dit jaar hun eerste langspeler ('Sigh no more') en de eerste single daaruit ('Little lion man') wordt op radiostations wereldwijd uitgeroepen tot 'schijf van de week'. Eerder dit jaar werden ze in Dublin al uitgeroepen tot beste band van het jaar. Veel eer voor een groepje dat amper twee jaar bestaat. Kunnen ze die eer ook waarmaken?

Na ettelijke luisterbeurten kunnen wij daar volmondig 'ja' op antwoorden. Al is 'Sigh no more' zeker niet het beste of meest evenwichtige album ooit, het voldoet wel ruimschoots aan de verwachtingen, vooral na het horen van 'Little lion man'. De kenmerkende, doorrookte stem die bij een vijftiger zou moeten horen, het melancholische tintje, de levendige gitaren en/of banjo's, de ritmewisselingen binnen één song: het is er allemaal. Maar wie 'Little lion man' als uitgangspunt neemt, kan zich een beetje bedrogen voelen door de rest van de cd.

'Little lion man' is namelijk een atypisch nummer voor Mumford & Sons. Het is snel, uptempo, bijna vrolijk en dit ondanks de duidelijke boodschap in de teksten. Muziek en zang werken samen, de focus ligt niet op het ene of het andere. In de andere nummers komt eerder een melancholisch tintje bovendrijven en krijgt de zang een dominantere rol.

'Sigh no more' is in dat opzicht de perfecte opener voor de gelijknamige cd. Het begint stil en bescheiden, om open te breken naar iets dat je moeiteloos meeneemt naar de drie volgende nummers: het speelse 'The cave', het aan Beirut schatplichtige 'Winter winds' en het Iers geïnspireerde 'Roll away your stone'.

Met 'White blank page' en 'I gave you all', neemt de groep gas terug en wordt gekozen voor ingetogen emoties, indringende muziek en gevoelige teksten. Op zo een moment doet 'Mumford & sons' ook aan de soundtrack van 'Once' denken.

Na twee zulke nummers past het gedreven 'Little lion man' als een tang op een varken, een effect dat versterkt wordt door de ingetogen opvolger 'Timshel'. Alle volgende nummers zijn overigens ook aan de trage kant, wat het contrast met het begin van de cd (én de grote hit) des te groter maakt.

Is dat een probleem? Ja en nee. Ja, omdat het je oorspronkelijke oordeel van de nummers verkeerdelijk beïnvloedt. Nee, omdat je na enkele luisterbeurten de waarde ervan wel leert inschatten. En die waarde is dat de songs zowel passen bij een melancholische trip op een druilerige zondag als bij een glas wijn op een warme zomeravond. Een groep om in het oog te houden dus.

Details Album
Album:
Sigh no more
Copyright afbeeldingen: Island Records
Platenmaatschappij: Universal Island Records
Jaar:
2009
Tracks:
  • Sigh no more
  • The cave
  • Winter winds
  • Roll away your stone
  • White blank page
  • I gave you all
  • Little lion man
  • Timshel
  • Thistle & weeds
  • Awake my soul
  • Dustbowl dance
  • After the storm