More Music!: zaterdag 15 april

In de Brugse speeltuin was het heerlijk vertoeven

Na een uitermate aangename vrijdagavond waren we de zaterdag terug op post voor de afsluiter van More Music! in het Concertgebouw te Brugge. Want jemig, als de affiche iets verraadde, dan was het wel dat we een fantastische avond tegemoet gingen.

En dat idee vertaalde zich meteen naar de realiteit, want Lubomyr Melnyk mocht zijn piano opstellen in de Lighthouse. Wij gingen er alvast gezellig voor zitten, zijn sfeervolle en mooie set van in de Botanique verleden jaar nog fris in het geheugen. We wisten dus aan wat we ons konden verwachten, en het bleek exact hetzelfde te zijn dat we voorgeschoteld kregen.

Op drie nummertjes trakteerde de virtuoos ons, 'Illirion', 'Butterfly' en 'Windmills' en dat was krek dezelfde setlist als die in Brussel. Ietwat jammer toch, want bij dezelfde set horen blijkbaar ook dezelfde verhalende bindteksten. Jammer, maar van zodra de man zijn toetsen beroert, vervalt dat veelal in het niets. Vooral Windmills imponeerde wederom. De twee piano’s (waarvan er eentje van band komt), smelten samen tot een prachtige staaltje continuous music waar je alleen maar bewonderend naar kunt luisteren.

Iets minder intiem was Emily Wells. De jongedame had wat moeite om haar set op gang te brengen. Muzikaal zat het wel snor, maar iemand slaagde er maar niet in om haar visuals op full screen te zetten, waardoor ze tot tweemaal toe haar set moest onderbreken om het zelf te gaan oplossen. Maar eens de beelden wel over het gehele scherm geprojecteerd werden, kon ze zich weer gaan focussen op haar muziek. En maar best ook, want bij momenten hoorden we een jonge PJ Harvey weerklinken in het Concertgebouw.

Maar de hoofdvogel van de avond was natuurlijk de Sonar Room. Ash Koosha was het eerst aan de beurt en bracht een lastige maar wonky set. We hadden iet of wat moeite om in zijn verhaal mee te gaan. Bij momenten klonk hij als een jonge Squarepusher, maar al te vaak had je het gevoel dat hij onuitgewerkte ideeën door de boxen liet schallen. Het was interessant, maar we hadden er toch iets meer van verwacht.

Wie echter de verwachtingen los aan diggelen sloeg was Blanck Mass. De helft van het gerenomeerde Fuck Buttons heeft een nieuw album uit, 'World eater', en dus mochten we genieten van wat dan maar zijn album release show was. En of we genoten hebben… Zelden hebben we een band zo beenhard van leer horen gaan. De geluidsmuur die Benjamin John Power optrok was bij momenten zo ondoordringbaar dat het haast pijn deed. Maar wat een klasse droop ervan af…

Ieder benul van wat mooi kan/moet zijn werd overboord gegooid terwijl hij ons brainwashte met zijn absurde, veelal lelijke klanken en terwijl we naar visuals keken van wat best wel eens een kringspier kan geweest zijn. Weergaloos was het, die show van Blanck Mass.

Maar de headliner van de avond was Clark. Doorgebroken met 'Clark' in 2014, vierde hij nu zijn grote terugkeer met 'Death peak', zijn nieuw studioalbum. En dat er op zijn coming out party gedanst mocht worden, was duidelijk. Want gedurende bepaalde delen van zijn set werden we geëntertaind door twee danseressen die de meest absurde danspasjes tentoon spreidden.

Muzikaal leverde hij dan weer een puike set af. Bij momenten mocht er van ons iets meer snee op zitten en mocht hij gerust wat harder gaan, maar over de gehele lijn knalde hij er toch ook niet naast. We werden verwend met techno van een hoog niveau en dat overkomt ons nu niet zo vaak in Brugge. Een meer dan geslaagde avond dus en bij uitbreiding, een meer dan geslaagd More Music!.

Details Concerten
Concert datum:
15 april 2017
Jaar:
2017