Maxïmo Parks 'Quicken the heart' moet voor ons zowat de meest teleurstellende release uit 2009 geweest zijn. De band slaagde er niet in om het niveau van voorganger 'Our earthly pleasures' te evenaren. De band klonk futloos, van de energie die ze tot hun handelsmerk hadden gemaakt bleef niet veel meer over. Het is bij de vierde langspeler 'The national health' dus erop of eronder. Eerste single 'Hips and lips' klonk alvast veelbelovend. Met de nodige (speelse) elektronica, een catchy refrein en de juiste opbouw klinkt Maxïmo Park frisser dan wat we de laatste jaren van hen gewoon waren.
Jammer genoeg gaat de band op 'The national health' niet verder op dit elan. We kunnen kort zijn: 'The national health' brengt geen verrassingen en er begint sleet te zitten op de formule. De titeltrack stelt qua aanstekelijkheid niet teleur, maar het nummer brengt niets nieuws, de band heeft het al vaker en beter gedaan. Het nerveuze 'Banlieu' durft wel eens op de dansbenen te werken, maar klinkt te zwak om te blijven hangen. Nummers als 'The undercurrents' en ' Until the earth would open' luisteren lekker weg, maar zijn allerminst memorabel.
Toch mogen we op deze plaat een positieve evolutie optekenen, al volstaat dat niet om de meubelen te redden. De melodieën zijn sterker dan die op 'Quicken the heart' en de stem van Paul Smith zoekt al eens onbekend terrein op. Zo'n verrassende track is 'Write this down'. Halverwege wordt het tempo op een lager pitje gezet en schakelt Smith over op de falsetstem. Jammer genoeg wordt het nummer afgerond volgens het aloude recept en blijft de band weg van het experiment: een gemiste kans, zowat de samenvatting van deze plaat.
'The national health' is niet de terugkeer van Maxïmo Park waarop we gehoopt hadden. De band blijft nummers produceren volgens het bekende recept, dat stilaan belegen begint te klinken. Live valt er misschien nog wat te redden, maar verwacht daar ook maar niet al te veel van.
Reageer