Mac DeMarco, AB

Zorgeloze naïviteit

De koning van de slackers, de prins van de buitenbeentjes en zowat de coolste kerel uit de indierock in Brussel. We hebben het over Mac DeMarco: het snoepje van de week in 2012, maar vijf jaar later ondertussen moeiteloos de AB uitverkopend. Zijn laatste worp, ‘This old dog’, herinnerde ons dit jaar nogmaals aan zijn talent, maar met een show van twee uur voor de boeg, verwachtten we ons uiteraard ook aan oud werk. 

Maar vooral werden we getrakteerd op een vette show. Mac DeMarco begon met een presentatie die zo uit een Amerikaanse grote sport kwam weggewandeld, met een logisch daverend applaus wanneer zijn naam werd afgeroepen. Van oor tot oor glimlachend voegde hij zich bij zijn band en trapte daarna een dolle avond af met ‘On the level’, het iets oudere ‘Salad days’ en ‘No other heart’. Knap begin, een zowaar nuchtere Mac en een AB die wild ging van zodra DeMarco een snaar beroerde of zijn stem liet kronkelen door de grote zaal. Het had het gevoel van de grote dagen.

Maar goed, we hebben er al genoeg zien vlammen in het begin om daarna hun show vakkundig om zeep te helpen. Niets daarvan bij Mac DeMarco. Al hebben de drietal zwarte BH’s die op het podium gegooid werden daar misschien iets mee te maken. We zagen hem met zijn allen duidelijk heel graag, en sommigen blijkbaar nog ietsjes liever. Begrijpelijk, want de Canadees verblijdde ons met heel wat werk uit ‘2’, wat ons betreft nog altijd zijn beste album. ‘The stars keep on calling my name’ zat al vrij vroeg in de set, maar verder werden we ook nog getrakteerd op ‘Cooking up something good’, ‘Freaking out the neighborhood’, het machtige ‘My kind of woman’, de afsluiter en parel ‘Still together’ en ‘Ode to viceroy’, dat gezien de vele rookpluimen in de AB duidelijk een stonersanthem geworden is doorheen de jaren.

Desondanks, tussen al die pareltjes uit 2012, lag het mooiste moment van de set waarschijnlijk verborgen in ‘This old man’, een nieuw liedje dat helaas vakkundig om zeep werd geholpen door een al te hebberig publiek dat steeds maar weer zonder reden het podium opklom. De eerste keer vrij lollig, maar na vier keer in één nummer even te veel van het goede. Gelukkig liet Mac het niet aan zijn hart komen en zette hij een waarachtige versie neer die baadde in een soort van rust waar we hem de rest van het optreden amper konden op betrappen.

Wij waren dus alleszins al zeer tevreden met de setlist, maar dat hield hem niet tegen om er nog een paar knallers in te gooien. Zo kregen we een stukje van ‘Thousand miles’ van Vanessa Carlton voorgeschoteld en na ‘Still together’ mixte hij nog wat klassiekers in zijn set voor hij afbolde, met als uitschieter ‘Under the bridge’ van Red Hot Chili Peppers met Mac op de drums en de drummer als niet zo begenadigd zanger.

Een dolle show dus die geen moment verveelde. Straf, want zo heel vaak zien we het niet meer: een band die met zorgeloze liedjes moeiteloos twee uur weet te vullen. Maar Mac DeMarco slaagt daar met vlag en wimpel in. Zijn muziek klinkt zo eerlijk dat het bijna onmogelijk is om er niet voor te vallen. Zijn gitaarriedeltjes, zijn manier van zingen, zijn niet croonen, zijn dansjes, … Ze pakten de hele AB moeiteloos in. Iedereen dreef mee op zijn muziek die symbool staat voor zorgeloze naïviteit. De soundtrack waarbij je jezelf jeugdig verliefd in het gras ziet liggen met de liefde van je puberleven, denkend dat het nooit beter kan.

Details Concerten
Concert datum:
28 november 2017
Band:
Mac DeMarco
Jaar:
2017