Luc Van Acker moet een gelukkige mens zijn. Nadat hij vorig jaar samen met zijn kompanen van Arbeid Adelt! werd uitgenodigd om hun debuut ‘Jonge helden’ integraal te hernemen in het kader van de AB-reeks REWIND, viel hem vrijdag dezelfde eer te beurt met zijn eigen klassieker ‘The ship’ (1984). Alweer een avondje Brussel om naar uit te kijken dus en om na afloop tevreden op terug te blikken. Kijkt u even mee?
‘The ship’ gold midden jaren tachtig al als een der belangrijkste Belpop-albums en staat nu, bijna dertig jaar na zijn release, nog steeds als een huis overeind. Mede dankzij de uitmuntende productie van Jean-Marie Aerts, ook gekend als gitarist bij het legendarische combo TC Matic. Als er overigens één Belgische band overblijft die we nog eens zouden willen zien optreden in de Rewind-serie…, maar soit, we wijken af. Aerts, door Van Acker liefdevol aangekondigd als zijn mentor, was slechts één van de gasten die hem op het AB-podium kwamen vervoegen. De Britse gitarist David Rhodes (zie Peter Gabriel) was een andere of Van Jets-zanger Johannes Verschaeve (met wie Luc een heftig vocaal duel aanging tijdens ‘Wild life’) bijvoorbeeld: om maar te illustreren dat ook jonge helden anno 2012 Van Acker naar waarde weten te schatten.
Het zal u niet verbazen dat we, net als vele andere toeschouwers, vooral benieuwd waren naar de komst van Anna Domino, de Amerikaanse zangeres met wie Luc destijds het prachtige ‘Zanna’ opnam: een absolute parel aan de kroon van de Belpop en alle Selah Sues, Tom Barmannen en Subs van deze wereld ten spijt nog altijd onovertroffen in zijn originele versie, zo bleek vrijdagavond. Wie Van Acker echter enkel kent van deze single, zal misschien vreemd opgekeken hebben bij het aanhoren van de andere songs uit ‘The ship’, want die zijn veel energieker en driftiger. Zonder daarom aan toegankelijkheid in te boeten, want de kracht van de plaat zit net in het feit dat nummers als ‘The ship’, ‘Rain’, ‘Heart and soul’ en ‘Wild and angry’ tegelijk ongemeen funky, heerlijk opwindend, maar ook verrassend poppy klinken.
Een duidelijk geëmotioneerde Van Acker, tijdens de eerste songs van het concert nog gehuld in kapiteinsplunje, nam uitgebreid de tijd om al zijn muzikale begeleiders van de avond te bewieroken en ging, met behulp van een volgspot, ook op zoek naar een aantal vrienden en muzikale collega’s in het publiek. Zelf lijkt deze selfmade man de laatste jaren wel actiever dan ooit. Als veel gesolliciteerd producer en lesgever aan de Limburgse rock- en popschool geeft hij zijn kennis en ervaring ook door aan de jonge(re) garde. Zijn recente (en allereerste!) deelname aan de preselecties van Humo’s Rock Rally krijgt dan weliswaar geen vervolg, het pleit alleszins voor zijn zin voor zelfrelativering; deze klasbak hoeft immers niets meer te bewijzen…
Uiteraard bleef er na de volledige uitvoering van ‘The ship’ nog voldoende tijd over voor een al even geslaagde bisreeks. Daarbij dook Van Acker nog een paar jaartjes verder terug in zijn muzikale verleden om uit te komen bij het kille, beklijvende ‘The fear in my heart’ en zijn uitgelaten B-kant ‘Jump and shout’. Toen hij een tweede maal terug het podium kwam opgewandeld, bezorgde hij ons samen met Anna Domino en accordeonist Ad Cominotto opnieuw kippenvel: eerst met een sobere, akoestische versie van ‘Each man kills the thing he loves’ (bekend van de film ‘Querelle’ van Rainer Werner Fassbinder) en daarna met een knappe reprise van anthem ‘Zanna’. Een waarlijk mooi besluit van een nostalgisch avondje uit om duimen en vingers bij af te likken!
Reageer