Wij houden wel van Lorn. ’s Mans vorige plaatje (‘Nothing else’ uit 2010) vormde de perfecte soundtrack voor enkele betoverend mooie doch levensgevaarlijke ritjes door ondergesneeuwde winterlandschappen. De ijzingwekkende kilte van tracks als ‘Void’ en ‘Tomorrow’ laat Marcus Ortega (zo word ie door z’n moeder genoemd) deze keer achterwege: hij beoogt een warmer, organische sound voor z’n nieuwe worp, de eerste op het Britse Ninja Tune.
Een grote stijlbreuk heeft dat niet tot meteen gevolg: openingsduo ‘Mercy’ en ‘Ghosst’ houdt het simpel met lompe bassen en zware drums. Weinig subtiel, noch origineel als je ’t ons vraagt. Evolutie horen we pas in ‘Weigh me down’, dat met zijn spookachtige vocalen en stuiterende drums aan Machinedrum doet denken. Ook het trage en donkere ‘Diamond’ is een favoriet: een batterij dreigende violen en melancholische synthesizers vormen een pareltje dat Zomby maar wat graag zou stelen.
Helaas wordt het niveau van die twee songs nergens anders gehaald. ‘Everything is violence’ is nogal lamlendig en doet ons – maybe it’s just us - aan de ‘Flodder‘-begintune denken, terwijl ‘Dead dogs’ en ‘The well’ gewoon saai zijn. In ‘The gun’ en ‘I better’ probeert Lorn het nogmaals met live drums en zang. 'I better write this one down and tell everybody', zingt hij in die laatste, maar dat had voor ons niet echt gehoeven. Zelfs de harde hiphoptrack ‘Chhurch’ kan ons niet overtuigen, in die branche zagen we Hudson Mohawke en Lunice dit jaar al veel interessantere dingen doen.
Als Lorn er in slaagt zijn experimenteerdrang op de juiste manier te kanaliseren, komt zijn onmiskenbare talent wel bovendrijven, dat weten wij zeker. ‘Ask the dust’ is echter een te kleine stap vooruit in vergelijking met ‘Nothing else’, zeker als je bedenkt dat sommige collega’s zevenmijlslaarzen dragen.
Reageer