Lee Konitz, 'Motion'

Gracieuze eenvoud

'Als ze spelen is 't in de roos/Professioneel en heel virtuoos/Maar hun muziek is echt niks voor mij/Dus, mister Gillespie, hou ze maar bij', een tekstflard uit 'Calypso be' van De Nieuwe Snaar. In het nummer verzucht Jan De Smet zich over het typisch harde en snelle ritme van de bebop jazz, waarvan Dizzy Gillespie één van de exponenten was. Tot vandaag blijft jazzmuziek in vele hoofden als een siamese tweeling verbonden met het bebop genre. Paul van Ostaijen zou dat genre samenvatten als: Oohpopadoo scooblioobaa, Blip blip bleeo bleeo bleeo bleeo bleeop.

Lee Konitz heeft evenveel te maken met bebop als Joy Division met punkmuziek. Zoals Joy Division de blauwdruk voor het kalmere en meer gedragen postpunk geluid afleverde via 'Unknown pleasures', zo had Lee Konitz een stevige vinger in de pap bij het onstaan van cooljazz. Bij cooljazz lag de nadruk niet meer op muzieknoten afhaspelen tegen TGV-snelheid, maar op een subtielere behandeling van diezelfde muzieknoten.

Konitz droeg onder andere bij aan Miles Davis' emblematische langspeler 'The birth of the Cool'. En werkte samen met Ornette Coleman, Brad Mehldau, Charlie Haden en Dave Brubeck. Qua muzikale inzet verschillen die vier namen sterk, je zou kunnen stellen dat Konitz een windhaan is met een sterke muzikale verankering. Denk aan de gitarist Marc Ribot, die zich steeds dienstbaar opstelt, maar toch vooral als zichzelf klinkt.

'Motion' laat Konitz op zijn best horen. Opgenomen in 1961 en datzelfde jaar verschenen bij Verve Records, dit jaar heruitgebracht. Door de jaren heen verschenen er talloze heruitgaven, de ene al meer rijkelijk voorzien van bonustracks dan de andere. Waardoor je als luisteraar de weg kwijt raakte, het initiële 'Motion' klokte af op een ruim halfuur. Niet op anderhalf uur. Die bondigheid verleende de kracht aan de langspeler. Het compacte samenspel tussen Konitz' alt sax, de kekke drums van Elvin Jones en de melodieuze baslijnen (je kan er op dansen) van Sonny Dallas hadden geen zeeën van tijd nodig om hun muzikale stootkracht te bewijzen.

Wie een idee wil krijgen van Konitz' zijdezachte maar doeltreffende speelstijl moet luisteren naar zijn versie van de Cole Porter-klassieker 'You'd be so nice to come home to'. Het klinkt alsof je deze muziek al je hele leven kent, zo vanzelfsprekend kwijt Konitz zich van zijn taak.

Dit soort langspelers zijn vervelend omdat ze nogal wat muziek in je platenkast deklasseren als irrelevant. Net zoals jezelf moeilijk kunt opwarmen om naar Lierse-Sint Truiden te kijken wanneer je net FC Barcelona zag spelen tegen Paris Saint-Germain.

Details Album
Platenlabel: Hallmark
Jaar:
2017
Tracks:
  • I remember you
  • All of me
  • Foolin' myself
  • You'd be so nice to come home to
  • I'll remember april