John Mayer is meer dan het ex-vriendje van onder anderen Jennifer Aniston en Jessica Simpson, hoewel hij in onze contreien toch vooral bekend is als die 'ex van' ... Jammer, want Mayer maakt al een aantal jaren meer dan behoorlijke muziek en wij vinden het alvast vreemd dat niet meer mensen hem hier kennen omwille van die muziek. Met 'Born and raised' is John Mayer aan zijn vijfde studioalbum toe, en dat is een mooie cd geworden.
Na het in 2009 verschenen 'Battle studies' had Mayer wel wat recht te zetten. Mayers vierde worp was immers een degelijke plaat, maar niets om écht laaiend enthousiast over te worden. En terwijl 'Battle studies' voorbij kabbelde als een rustig beekje, liet Mayer wel op een andere manier van zich horen. In twee interviews in 2010, één in Playboy en één in Rolling Stone, sprak de Amerikaan vrijuit over (zijn) relaties en seks en liet hij een aantal geladen uitspraken optekenen. Die periode lijkt hij nu achter zich te willen laten, als we de lyrics van 'Shadow days' mogen geloven. Volgens anderen is dat nummer dan weer een reactie op Taylor Swifts 'Dear John' - ook een vermeende ex van Mayer.
Dat het John Mayer niet aan inspiratie ontbreekt om nummers te schrijven, mag dus duidelijk zijn. Heel wat nummers bevatten dan ook elementen die je zou kunnen opvatten als 'verwijzingen naar'. 'Queen of California' zou zo over Jennifer Aniston kunnen gaan, en 'Speak for me' net zo goed over zijn Rolling Stone-interview. Of ook niet ... De songteksten van heel wat 'Born and raised'-nummers zijn dus interessanter dan je op het eerste gehoor zou verwachten. Al zijn niet alle nummers qua tekst even boeiend: achter 'Something like Olivia' zit bijvoorbeeld een leuke melodie, maar erg origineel is de tekst niet.
Mayer heeft twee troeven die hij op 'Born and raised' bijzonder goed uitspeelt: zijn stem en zijn gitaarspel. Onze favoriet waarop Mayer de beide op een uitstekende manier combineert, is allicht 'If I ever get around to living'. Een mooie tweede plaats in die categorie gaat naar 'Walt Grace's submarine test, January 1967', inclusief de uitstekende bijdrage van trompettist Chris Botti.
'Born and raised' is - opnieuw - een album dat zich meer in de richting van poprock begeeft, al is blues nooit ver weg als je John Mayer hoort. 'Continuum', naar onze bescheiden mening voorlopig Mayers beste studioalbum, evenaart de zanger met dit album niet, maar je kan 'Born and raised' allesbehalve slecht noemen. Mooie plaat.
Reageer