Jason Isbell and the 400 Unit, 'The Nashville sound'

Oefeningen in empathie

'There's a reason why I always reach for the harder stuff', zingt Isbell in de rechttoe rechtaan rocker 'Cumberland gap'. In ons hoofd zagen we de tronie van acteur Casey Affleck opduiken, die we o.a. kennen van de afgelopen jaar uitgebrachte film 'Manchester by the sea'. Hij zet vaak nurkse, hoekige personages neer die een broertje dood hebben aan smalltalk. Tegelijkertijd zijn ze in staat om net iets dieper door te dringen tot de hun omringende medemensen. Ze lopen immers nooit weg van de ongemakkelijke gebeurtenissen die het gemiddeld mensenleven kenmerken. Het doet denken aan de personages die dit album bevolken.

De beste manier om bedrogen te worden, is te denken dat je slimmer bent dan de anderen. Het is waarschijnlijk de reden waarom ieder nummer op dit album zo goudeerlijk aanvoelt. Isbell wil niemand overdonderen met doorwrochte zinnen of arrangementen, hij weet wat zijn sterkte is: personages neerzetten die aanvoelen alsof ze tegenover je zitten in een café en hun verhaal doen.

Het is niet toevallig dat Neil Young zich als bewonderaar uitte. Isbell tapt muzikaal min of meer uit hetzelfde vaatje. De band tussen Isbell en de 400 Unit lijkt op die van Neil Young en Crazy Horse. Op 'The Nashville sound' schiet de 400 Unit evenwel slechts twee keer uit hun sloffen: het levert morsige rockers op als 'Cumberland gap' en 'Anxiety'. Denk verder aan het pre-Yankee Hotel Foxtrot Wilco en The Replacements als referenties.

Maar Isbell overtuigt ons vooral wanneer hij het tempo naar beneden schroeft. Het verleent zuurstof aan zijn doorleefde teksten. Die gaan over outsiders (luister naar 'Last of my kind') tegen wil en dank. In 'White man's world' - een nummer dat diep snijdt in de kern van de Amerikaanse identiteit - horen we: 'Wishing I'd never been one of the guys/Who pretended not to hear another white man's joke'.

In het eerder aangehaalde 'Cumberland gap' wil het personage wegvluchten, maar denkt hij aan zijn alleen achtergebleven moeder ('I'm all that she has left and I'm with her every day'). In 'Tupelo' verlangt een man naar die ene vrouw ('There is a girl out there that will treat me fair'). 'Hope the high road' vertolkt de verwarring en vertwijfeling zonder een doekje voor het bloeden: 'I used to want to be a real man/I don't know what that even means' om hoopvol te eindigen met: 'We'll ride the ship down/Dumping buckets overboard/There can't be more of them than us'.

Isbell leverde een langspeler af die aanvoelt als een ontmoeting en niet louter als een schijfje vol muziek.

Details Album
Platenlabel: Thirty Tigers
Jaar:
2017
Tracks:
  • Last of my kind
  • Cumberland gap
  • Tupelo
  • White man's world
  • If we were vampires
  • Anxiety
  • Molotov
  • Chaos and clothes
  • Hope the high road
  • Something to love