Wachten op een nieuw album van The Hives is altijd spannend. De Zweedse band draait immers al een tijdje mee, en is in die tijd niet of nauwelijks veranderd. Dat hoeft niet per se slecht te zijn -wij kennen ook wel de uitdrukking 'never change a winning team'- maar de vraag is maar hoe lang The Hives nog verder kunnen teren op dezelfde formule. Heel wat andere bands die, net als The Hives, aan de basis lagen van de garagerock-revival een aantal jaar geleden, hebben ondertussen een pauze genomen, zijn al dan niet definitief gestopt of hebben zichzelf heruitgevonden. The Hives niet, en daar brengen ze met hun vijfde studioalbum 'Lex Hives' ook geen verandering in.
'Come on!' zet de toon voor de rest van het album: een korte, behoorlijk schreeuwerige intro waarvan de lyrics amper verdergaan dan het exclameren van de titel van het nummer. Het lijkt wel alsof The Hives zichzelf en de luisteraar wilden oppompen, klaarstomen voor de rest van het album. Ook op 'Go right ahead' -een nummer dat veelbelovend begint- en '1000 answers' tapt de band uit hetzelfde vaatje waar ze al jaren uit tappen. Vergelijkingen met 'Well all right!' vanop 'The black and white album' en 'Walk idiot walk' vanop 'Tyrannosaurus Hives' zijn dan ook niet uit de lucht gegrepen.
Al kan je met net zo weinig moeite vergelijkingen maken met andere Hives-nummers, en daarbij constateren dat de band amper geëvolueerd is. 'Wait a minute', één van onze lievelingsnummers op 'Lex Hives', had immers net zo goed op één van de eerdere albums kunnen staan. De groep is dus trouw gebleven aan zichzelf, zo kan je het noemen als je het positief wil benaderen. Die ontbrekende evolutie zou je echter ook negatief kunnen zien: The Hives hebben zichzelf nog steeds niet opnieuw uitgevonden, en dus rijst de vraag of ze dat ooit nog wel zullen doen.
Live staan Howlin' Pelle Almqvist en de zijnen garant voor een luid en uitbundig feestje, en dat haast elke keer. Hun nummers lenen zich daar dan ook perfect toe, en dat is met de nummers op 'Lex Hives' niet anders. Menig festivalwei zal ongetwijfeld dan ook overstag gaan voor nummers als 'If I had a cent'. Op plaat wordt het echter allemaal wat te veel van het goede, en duurt het ook net iets te lang.
'Lex Hives' is dus hoegenaamd geen verrassend album geworden: The Hives zoals ze altijd al waren, en wellicht ook zullen blijven. Het vaatje waaruit de band tapt is niet onuitputtelijk, en het lijkt ons zelfs dat het ondertussen bijna leeg is...
Reageer