Na vijf jaar pijnlijke stilte, een eeuwigheid in huidig muziekland, komen de van nature droefgeestige heren van Gravenhurst met een nieuwe plaat op de proppen. Enige constante in dit collectief is nog steeds de getalenteerde songschrijver Nick Talbot, maar op muzikaal gebied is er wel wat veranderd. Voor het eerst lijkt er een waterig zonnetje boven het hoofd van Talbot te schijnen; een hoofd waarboven jarenlang de storm overheerste. Is dat jammer? Beetje wel, maar laten we zijn geluk vooral niet verstoren, of hij laat ons weer vijf jaar wachten op een nieuwe worp.
Dat zou zonde zijn, want ook op ‘The ghost in daylight’ staat er weer heel wat moois. Noemenswaardig is ‘The prize’, dat bijna gezelligheid uitstraalt, maar na een tijd toch weer uitmondt in een krater van geweld en woede. Verantwoordelijk hiervoor zijn de noisy escapades die ons doen denken aan goed volk als My Bloody Valentine. Ze zorgen voor meer diepgang in de muziek. Ook ‘Islands’ willen we je niet onthouden, een uitstapje richting elektronica waarin Talbot speelt met soundcaspes die ons doen denken aan de kilte die onder andere de muziek van Trentemøller ook kan uitstralen. Eerlijk gezegd, we hadden dit soort muziek niet zien aankomen, maar goed is het wel.
Niet dat we je op het verkeerde been willen brengen. Liefhebbers van noise, shoegaze en Scandinavische minimal zouden namelijk nogal op hun honger blijven zitten met dit plaatje. De sferische rustmomenten, overheerst door een ietwat ongezonde dosis Weltschermz, zijn talrijk op deze plaat en behoren met ‘Fitzrovia’ en ‘The foundry’ op kop tot onze favoriete momenten. Geen klassieke popsongs, maar gelaagde muziek die zijn geheimen pas na een tijdje prijsgeeft.
Intrigerend plaatje dus, al zal het heus nog een hele poos duren vooraleer we weten wat we hier mee aan moeten. Een ding is zeker: om in de manische wereld van Talbot binnen te geraken, moet je in de juiste gemoedsgesteldheid zijn. En we zijn niet zeker of we dat wel willen.
Pieter De Bock
Reageer