Graspop 2019 - Vrijdag

De allerlaatste 'Angel of Death'

Terwijl de eerste paracetamol zich door ons lichaam verspreidt, stevenen we af op de eerste volwaardige Graspopdag. Wij slepen ons in elk geval recht naar de Marquee waar we Wiegedood(****) over onze nuchtere maag heen krijgen. Het Belgische trio is net terug van een lange tournee door de VS, en heeft er al een optreden in de Vooruit op zitten om volgend concertseizoen nog uitgebreid te  gaan toeren met hun ‘Doden hebben het goed'-trilogie. Subtiel ontwaken zit er niet in, en de belabberde geluidskwaliteit in de tent is bij de eerst bands altijd een probleem. De verrassing van de dag - en misschien wel van het hele weekend - komt uit Mongolië en heet The Hu(**). Met een intrigerende mix van Mongoolse volksinstrumenten, repetitieve frasering en keelgezangen maken de heren een indruk die hen wat ons betreft een paar plekken hoger in de line-up had mogen opleveren. Te beluisteren! 

Glenn Hughes (***) was in een ver en duister verleden bassist bij Deep Purple en hangt daar een niet onaardig setje songs aan vast. De brave opa is goed bij stem en het viertal rockt zich vakkundig door ‘Highway Star’ en ‘Smoke on the water’. Leuk is het allemaal wel, maar het blijft een soort veredelde coverband die je op de mainstage ziet staan.

Verderop doet vreemde eend Combichrist(***) de Metal Dome daveren met stevige beats die onmogelijk uit de twee drumkits op het podium kunnen komen. De heren komen echter om zieltjes te winnen en slagen daar naarmate het optreden vordert beter en beter in. Wanneer ‘What the fuck is wrong with you’ passeert, gaat het dak van de bloedhete Dome er in een oogwenk af.

Oudgedienden Testament(***) draven op het hoofdpodium op met hun klassieke all-star line-up waar Steve DiGiorgio en Gene Hoglan deel van uit maken, en als daarna Anthrax(***) ook nog zijn reeks hits afwerkt, is het eigenlijk alleen maar wachten op die laatste thrash grootsheid, Slayer.

Slayer (*****) komt om afscheid te nemen en doet dat zoals verwacht in stijl. Over de setlist hoefde je je geen zorgen te maken. Vanaf openingsnummer ‘Repentless’ worden we dertig jaar terug gekatapulteerd via ‘Evil has no boundaries’ om zo heen en weer geslingerd te worden tussen heden en verleden. 'We came to say goodbye' drukt Araya ons op het hart. En dat terwijl we nooit een snedigere 'Chemical Warfare' hebben gehoord. Aan de speelkwaliteiten ligt het allerminst.

Maar Slayer komt echt om afscheid te nemen, en daar windt Tom Araya geen doekjes om. Als de laatste keer ‘Angel of Death’ tot rust komt en de band het podium verlaat, blijft Araya minutenlang  staan om het publiek roerloos in zich op te nemen. Geen Slayerfan die zijn ogen op dat moment kan drooghouden. ‘I’m gonna miss you guys!’ zegt Araya ten afscheid, en wij zien een groot deel van onze lastige pubertijd voor altijd in de coulissen verdwijnen. Dank u, Slayer! 

Details Concerten
:
Jaar:
2019