George Ezra, Ancienne Belgique

Vederlichte pop gebracht door een dijk van een stem

Uit het schijnbare niets bracht singer-songwriter George Ezra in 2014 zijn debuutalbum op de markt. Hij scoorde met ‘Budapest’ een hit van formaat en tourde de hele wereld rond dankzij 'Wanted on a voyage', een album vol radiovriendelijke indie-pop over Ezra's treinreis door Europa.

Om te herbronnen na die intensieve tour boekte Ezra een ticketje naar Barcelona. Niet om zichzelf te trakteren op een tapasvakantie, maar om in te trekken bij de creatieve, voor hem totaal onbekende Tamara, die met ‘Staying at Tamara’s’  voldoende inspiratie bracht voor zijn nieuwe plaat.

Terug van weggeweest dus, en de Brit slaagt er probleemloos in de AB tot de nok te vullen. Al snel wordt duidelijk dat Ezra’s erg toegankelijk repertoire verschillende generaties aanspreekt.  Met een goed uitgekiende setlist, wisselt Ezra oude songs feilloos af met nieuw materiaal, zonder ooit het ritme uit het concert te halen.

Met ‘Cassy O’ uit zijn eerste album als opener schiet hij de pijl meteen raak. Het opzwepende nummer, met aanstekelijk refrein, wordt luidkeels meegebruld. Als een jonge Springsteen, toont Ezra zich naast muzikant ook nog eens een enthousiast verteller en entertainer. Bindteksten over bergen die heuvels blijken, vormen zonder dat ze veel om het lijf hebben, de perfecte introductie op ‘Staying at Tamara’s’.

Na een mak ‘Barcelona’ gespeeld te hebben, herpakt Ezra zich en laat hij het enigszins maatschappijkritische ‘Pretty Shining People’ op de zaal los. Want in tegenstelling tot zijn debuutplaat, richt hij zich nu - naar eigen zeggen - meer op thema’s als escapisme. Al moeten we dat met een grove korrel zout nemen. Want ook al zingt hij ‘what a terrible time to be alive’, enkele strofes later sust hij de gemoederen weer met het eenvoudige ‘we're alright together’. En laat nu net daar het schoentje wringen: ook al heeft George Ezra, amper 24, een klok van een stem, hij schrijft teksten die zo vederlicht zijn dat ze zomaar in de lucht kunnen verdwijnen.

Wanneer Ezra, met z’n uitgesproken Britishness, lachend om z’n eigen grappen en dansend als een moderne Chuck Berry ‘Listen tot the Man’ en ‘Don’t Matter Now’ speelt, daalt de feelgood vibe van de zanger volledig neer over de zaal en stijgt het energiepijl tot een maximum. Net wanneer we ons collectief willen nestelen op Ezra’s roze wolk, zet hij de kwetsbare ballad ‘Hold my girl’ in. Voor de eerste keer weet hij ons écht te beroeren met zijn doorwinterde baritonstem, die qua timbre niet zo gek ver ligt van pakweg een Johnny Cash. Als hij vervolgens samen met zijn band richting de backstage trekt, laat hij een zinderende golf van emotie na... en dan moet ‘Budapest’ nog komen.

Op het ogenblik dat Ezra, die meer charisma heeft in zijn kleine teen dan wij in ons hele lijf, zijn laatste encore speelt, kan geen mens nog ontkennen wat een geweldige live-artiest hij is. Met een publiek dat ‘Budapest’ woord voor woord meezingt, nemen we afscheid van de sympathieke Brit. Met wijdgespannen mondhoeken en de bevestiging van George dat geen mens echt weet wat ‘m aan het doen is, trekken we huiswaarts. Hij heeft de stem, het talent, het publiek… en die sterke teksten? Die horen we ongetwijfeld op zijn volgende plaat.

Foto's door onze fotografen op Pukkelpop 2017.

Details Concerten
Concert datum:
12/04/2018
Band:
George Ezra
Jaar:
2018