Gent Jazz 2017 - Dag 6

Een festivalavond vol contrast

Het programma van de zesde dag van Gent Jazz stond voor een mengelmoes van uiteenlopende artiesten die voor een avond van contrasten zorgde. Het ene moment fronste de festivalganger de wenbrauwen, het andere ronkte hij van plezier. Het is vast niet moeilijk te achterhalen welke act voor welke reactie zorgde.

Ivy Falls (***) betoverde de Garden Stage. Fien Deman zong eerder bij I Will I Swear, maar komt duidelijk meer uit haar schulp bij dit eigen project. Met haar band bracht ze fluweelzachte nummers die als een troostrijk dekentje het publiek omzwachtelde. Met een stem zo warm als die van Fien is het niet moeilijk om Ivy Falls in de armen te sluiten. Op de Main Stage creërde Jenny Hval (**) een eigen fictieve wereld op het podium, waar electronica en fragiele bekentenissen tot een ontaarde performance leidden. De tent van Gent Jazz was verre van volgelopen, waardoor haar boodschap van gendergelijkheid en het bewustwordende provoceren in het niets verloren ging.  Ook al konden Jenny’s vocale uithalen bekoren, de show in z’n geheel liep uit op een sisser. Met Brain//Child (***) kwam de rust terug in de site van de Bijloke. De jazzy soundscapes die ze uit hun pols schudden waren een welkome verzuchting na het chaotische geweld van Jenny Hval.

De allervreemdste eend in de bijt moest wel Peter Doherty (*) worden. Met een livereputatie die niet meteen het hart sneller doet slaan, waren de verwachtingen niet hoog gespannen. Het werd dan ook een bevreemdende concertervaring, met lallende halfteksten, muzikanten die angstig hun frontman probeerden te volgen in zijn ongestructureerd geplingel en vage flarden van het talent dat hij wel degelijk bezit. Wat vroeger nog bedekt werd met de mantel der idolatrie, ruimde nu baan voor plaatsvervangende schaamte. We hebben Peter Doherty al meer conherente shows weten te spelen terwijl hij tussendoor de inhoud van zijn maag leegde op het podium. Zijn fans vergeven hem veel, maar dit was pijnlijk en vooral triest om te aanschouwen.

Geen groter contrast denkbaar dan bij Trixie Whitley (****). Blakend van zelfvertrouwen palmde ze de tent van Gent Jazz volledig in. Die stem is natuurlijk haar meest essentiële sterkte, maar zelfs in deze gestripte versie (Trixie werd bijgestaan door één muzikant) is de emotie en overgave in haar performance zo intens dat heel je lijf ervan zindert. Ongekend professioneel, maar tegelijk benaderbaar en fragiel. Nog trillend van Trixie’s overdonderende show schuifelden we naar de mysterieuze verschijning van Blow Trio (****). Het duurde welgeteld drie noten om de Garden Stage aan het dansen te krijgen. De perfecte afsluiter om het leed van de eerdere acts die avond te doen vergeten.

Details Concerten
Trixie Whitley Gent Jazz 2017
Concert datum:
Vrijdag 14 juli
Jaar:
2017