We schrijven midden jaren negentig. Shirley Manson was de postergirl voor rock, en ondergetekende was een onwetend, blond wezentje dat ‘Tien om te zien’ hartsgrondig beu was. In een muziekgroep bestaande uit drie Amerikanen die samen een industriële, grunge-achtige sound ten gehore brachten, stond Manson als rosse Schotse meer dan haar mannetje, en dat maakte indruk. Nummers als ‘Stupid girl’ en ‘Only happy when it rains’ waren niet hetzelfde geweest zonder haar hese stem.
Garbage had een succesformule gevonden met rauwe nummers in een poppy outfit, of aanstekelijke melodietjes met een rauw laagje over – noem het zoals je wil. Na het grote succes van debuutalbum ‘Garbage’ en opvolger ‘Version 2.0’, kwam het meer popminnende album ‘Beautiful garbage’ en raakte een deel van de fans – zoals wij – vertwijfeld. De groep splitte in 2003 om zich onder invloed van Dave Grohl in 2005 opnieuw kort te verenigen in een rockvriendelijker jasje. Na een jaar stond de groep weer op indefinite hiatus. Tussenin brachtten ze enkel nog een best of uit onder de noemer ‘Absolute garbage’ in 2007.
Anno 2012 staat het kwartet er eindelijk terug met nieuw materiaal. ‘Not your kind of people’ is het eerste album dat Garbage uitbrengt in eigen beheer. Opener ‘Automatic systematic habit’ illustreert zonder aarzelen een terugkeer naar de roots: een combinatie van gitaargedreven, industriële noise, waarbij nummers als ‘I Hate Love’ bijna als techno lijken te beginnen, doch die dan aangevuld door een stevige baslijn en een scheutje electro een hels tempo opbouwen. Mansons stem die vervolgens de stelling poneert dat ze liefde haat maakt het geheel af. Als ze vervolgens aangeeft waarom deze emotie zo vernietigend is, doet ze dit op zo’n lieflijk bedreigende manier dat ze zelfs de meest rozige romanticus overtuigt. Tijdens ‘Control’ rockt de band als vanouds, en tijdens ‘Sugar’ laat Manson haar meest onderdanige kant zien wanneer ze smekend om zoetheid kreunt.
Op ‘Not your kind of people’ leren we het viertal opnieuw kennen als een groep die zowel hypnotisch en donker, als catchy en swingend kan zijn. Dit maakt van deze plaat, op enkele overtunede uitzonderingen na, een gedroomde comeback. We waren de band een beetje uit het oog verloren, maar zijn blij dat ze nu terug centraal op onze radar staan.
Reageer