Smeekbedes om een hernieuwd mclusky worden al jaren grofweg genegeerd. Frontman Andy ‘Falco’ Falkous heeft daar met het maffe Future of the Left alle reden toe. Dit is niet zomaar een doorslagje en dat bewijst Falkous met medeoprichter en drummer Jack Egglestone op de alweer derde langspeler ‘The plot against common sense’. Fans zullen ongetwijfeld enkele songs herkennen van de ep ‘Polymers are forever’ die eind vorig jaar verscheen. Zo staat de ijzersterke titeltrack te kamperen op deze nieuwe plaat.
Future of the Left valt onverbiddelijk met de deur in huis. De vooruitgestuurde single ‘Sheena is a t-shirt salesman’ is een onvervalste en erg catchy punksong met een gemene surfhoek. De distorted vocals, de drumroffels en de rauwheid van de productie zijn een uppercut zoals je die van een Muhammed Ali in topvorm zou verwachten. De band laat echter zien dat ze meer kunnen dan alleen surfpunk met een beetje noise. De smerige baslijn in ‘Beneath the waves an ocean’ dendert over de hakkelende zanglijnen van Falkous. 'No way you’ll ever find peace with the name they gave you', sputtert Falkous. Wij zien ons de woorden al scanderen op een van de volgende concerten.
Humor is een ander erg belangrijke factor bij de muziek van Future of the Left. ‘Cosmo’s ladder’ zou bijvoorbeeld de ideale introsong zijn voor een griezelige tekenfilm. De zwarte humor in ‘City of exploded children’ is niet voor iedereen weggelegd, maar het is verder wel lachen geblazen in ‘Robocop 4 – fuck off Robocop’. De hilarische tekst en hyperkinetische songprogressie zorgen voor een van de hoogtepunten van de plaat. De vergelijking in de song tussen Billy Corgan van Smashing Pumpkins en Harry Potters aartsvijand Voldemort is niet alleen treffend, maar wordt bovendien erg grappig gebracht.
Met maar liefst vijftien tracks is ‘The plot against common sense’ een serieuze brok. Niet elke song haalt het hoge niveau waar de plaat mee dweept. ‘Goals in slow motion’ is namelijk een vervelende poppunknummertje dat gerust van de plaat geschrapt had mogen worden. ‘Rubber animals’ en ‘A guide to men’ zijn dan weer niemendalletjes die als onnodige vullertjes aanvoelen.
Future of the Left levert een plaatje af dat bol staat van de spitsvondige tracks. ‘I am the least of your problems’ of ‘Anchor’ zijn songs die de dansvloer ongetwijfeld zullen vullen met een bende moshers. Fans van Pulled Apart By Horses, Rolo Tomassi of het Vlaamse Kabul Golf Club zullen hier ongetwijfeld hun gading vinden. Afgezien van de lelijke hoes: een mooie plaat.
Reageer