Future Islands + Zack Mexico, AB

Een beestig feest uit de eighties

Met hun nieuwste album ‘The far field’ in de koffer is Future Islands al een tijdje de baan op. Niet zo lang geleden stonden ze nog op Werchter, gisteren én vandaag in de AB. Want het is de tour, de baan, the road die voor frontman Sam Herring zowel beweging als stilstand in de liefde betekent – en dus voor de mooie liedjes zorgt. Voor de fans zijn veel shows dan ook nooit té veel.

Compagnons de route zijn deze keer de jongens van Zack Mexico. Ook hun set leek te beginnen met veel liefde (‘Shht, smooch, I want to give you a little kiss.’) om dan geleidelijk langs Amerikaanse surfpop en zelfs shoegaze te veranderen in foute 80s glamrock. Wellicht had een van de twee drummers – inclusief mullet en wit kostuum – daar iets mee te maken. Hoe dan ook, de driedubbele ritmesectie bracht een erg strakke set, terwijl de gitaristen met enerzijds licht gepingel en anderzijds hevig overstuurde gitaren voor een ijzersterke dynamiek zorgden. Ook al bleef de laatste helft van de set niet boeien, songs als ‘Suzuki’ en zeker ‘Reputation’ trokken massaal volk de zaal in om zich te amuseren. Daarmee is Zack Mexico ideaal voor liefhebbers van komische acts als Ariel Pink, Green Jellö en vooral Spinal Tap.

Hoewel ze op het eerste gehoor totaal verschillen, bereidde het jarentachtiggevoel van de support ons prima voor op de ritmes van Future Islands. Zet de show dan nog eens in met Abba’s ‘Gimme! Gimme! Gimme!’ en iedereen is alvast klaar om te dansen. De koning van de podiumdans zelf – Herring uiteraard – is sinds de legendarische performance op Letterman bijna vier jaar geleden trouwens nauwelijks veranderd. En maar goed ook: misschien zijn het vooral diens présence en charisma die de show zo memorabel maken.

Op opname durft de laatste plaat haar intensiteit wel eens te verliezen, zeker na het fantastische ‘Singles’ (2014). De band gebruikt immers dikwijls dezelfde formule voor haar songs, zonder daarbij nog echt te verrassen. Maar live brengen ze één lange roes voor zowel het oor als het oog. Dat hebben we alweer te danken aan Herring, die het gebrek aan enthousiasme van bassist Cashion opvangt, interactie zoekt met het publiek (en de fotografen) en op onverwachte momenten met fascinerende bewegingen en stemmen indruk maakt.

Hij geraakt met veel weg. Die dansen, nog maar eens: ze zijn ongelooflijk vermakelijk (en verleidelijk tijdens ‘Long flight’). Maar ook zijn grunts zijn gek genoeg totaal niet misplaatst. Zingt hij er helemaal naast in de hoogte? Geen probleem. Het is zelfs een hoogtepunt wanneer hij dat alles doet tijdens ‘Cave’: een horrorshow van duistere lichten waarin Herring met intense blikken over het podium stormt. Zijn onuitputtelijke dynamiek verdient alle lof. Of hij nu metershoog springt of op zijn buik het hele podium afglijdt, onvermoeibaar blijft de zanger zingen en wij genieten ervan.

Er komt misschien veel theater bij kijken, maar het is die hele ervaring die van Future Islands een band maakt om live gezien te hebben. Jawel, we horen het nog steeds (graag) wanneer Herring zichzelf op het hart slaat. Bovendien kregen we vanaf ‘North star’ een bescheiden maar wonderlijke lichtshow te zien die het kijkgenot alweer vergrootte. En daarbij, ook de rest van de band leverde gewoon een puike set af, met als livediamanten nummers die op plaat soms nog te ruw waren, zoals ‘Inch of dust’ en ‘Tin man’. Als de band dan nog eens ingetogen afsluit met ‘Little dreamer’, dan is het een fijne avond geweest.

Details Concerten
Concert datum:
10 november 2017