Nog zo’n ‘zangeresje’ dat we vergeten waren... Fiona Apple voldoet schijnbaar aan deze verkleinwoorde omschrijving in de zin dat ze nog steeds een schriel dingske is. Met haar 15-jarige carrière is ze echter alles behalve een beginneling, hoewel we dit op basis van haar aantal albums (slechts vier!!) nog steeds niet zouden vermoeden.
Met ‘The Idler Wheel Is Wiser Than the Driver of the Screw and Whipping Cords Will Serve You More Than Ropes Will Ever Do’ laat de Amerikaanse na zeven jaar terug van zich horen. Het eigenzinnige dametje nam de plaat op achter de rug van haar platenmaatschappij om volledige vrijheid te hebben en hoewel we haar op basis van haar songteksten misschien niet tot onze directe vriendenkring willen tellen - wispelturig is een understatement - heeft de dame meer talent in haar pinkje dan wij in ons hele lijf. Kwestie van ook wat aan zelfrelativering te doen.
Moest ons verdict er nu nog niet vingerdik op liggen, laten we het dan zo stellen: “Fiona, how do [we] adore thee? Let [us] count the ways…”. ‘Every single night’ opent de koortsdroom die ‘The Idler Wheel…’ is. Openhartig als vanouds neemt La Apple geen blad voor de mond als ze zowel zichzelf als diegenen die haar amoureuze pad kruisten aan een scrupulevrije schandpaal nagelt. ‘I just wanna feel everything’, zingt ze verontschuldigend. En sja, everything is veel, dus dan vraag je om problemen. Misschien heeft ze wel een ‘Chaperone’ nodig, geeft ze toe. Maar ja, wat is daar nu aan? Het leven is niet aan zij die graag op de ‘Periphery’ leven. La Apple verkiest er middenin te staan. Dat is misschien geen lachertje, maar ze heeft geleerd niet met zich te laten sollen. Het ene moment smeekt ze om liefde, het andere is ze toch liever ‘Left Alone’. De tegenstrijdigheid van deze boodschappen ontgaat haar niet. En liefde doet dan wel pijn, indien nodig zal ze terug schoppen.
‘The Idler wheel’ biedt nummers die manisch gedreven worden door enkel een piano en een drumstel. Uitschieters kiezen is moeilijk, omdat elk nummer er op zijn manier uitschiet, in de positieve zin, mind you. Fiona’s stem die gitzware teksten afdraaft, om vervolgens verzoenend en kwetsbaar of bloedgeil te klinken, in combinatie met akoestisch geëxperimenteer, heeft duidelijk zijn vruchten afgeworpen. Hopelijk moeten we niet terug zeven jaar wachten voor Apple’s volgende plaat. Langs de andere kant: als dit de prijs is die ons gevraagd wordt voor een prachtalbum als dit, betalen we deze graag.
Reageer