Het is zo'n dag dat je met weerzin opstaat. Je gemoedstoestand is onbespreekbaar. Slechts één wens: blijven liggen en even verdwijnen uit de wereld. Het enige dat je alert houdt is het debuut 'Passage' van Exitmusic. Die plaat heb je achteloos in je cd-speler geschoven, enkel lettend op de naam van de platenfirma en het vage idee dat 'Exitmusic' ook de titel is van een nummer van Radiohead, niet dat Radiohead je favoriete band is. Naast de stereo ligt een stapel luisterverdriet, maar die raak je vandaag niet aan. Enkel Exitmusic en het sprookje van het bedrijvend duo geven je hoop.
Devon Church en Aleksa Palladino leerden elkaar als tieners kennen, groeiden uit elkaar en onder het mom 'de aanhouder wint en brieven schrijven helpt' trouwden zij vele jaren later. Aleksa werd actrice en prulde aan één minuutlange soundscapes op haar viersporenrecorder. Devon echter hield meer van de epische drang van post-rock, maar had enkel een akoestische gitaar ter beschikking. Het koppel ontdekte de harmonie in hun muziekkeuzes en hun leven. De verhalen van hun ogenschijnlijk zorgeloos bestaan werden de teksten voor 'Passage'.
Net dan zou je denken dat het geluk van de songs zou moeten afdruipen en toch is dit één van de meest weemoedige, trieste albums van het moment, op een sprenkeltje hoop na misschien. Het is bevreemdend en ongrijpbaar. De openingstrack 'Passage' grijpt je bij je nek en stuwt rillingen langs je ruggengraat. Het refrein, gebouwd rond de woorden 'You're so incredible but why can't I touch you' is een klaagzang waar tranen nauwelijks nog te houden zijn. Dit is nog maar het begin van een intensiteit die de ganse plaat wordt aangehouden. De songs verhalen over de emotionele valkuilen van de liefde en de muziek is een epische soundscape verdeeld over verschillende tracks, waarover de zware stem van Aleksa de trieste woorden zingt die ooit de basis voor dit sprookje moesten leggen. Het gruizige 'White noise' steelt de droombeelden van Beach House en propt deze in een door Zola Jesus verduisterde wereld met af en toe een zonnestraal.
Het is mooi om in sprookjes te geloven. Toch, wanneer 'Passage' is afgelopen, blijft de donkere bui hangen. Een nieuwe luisterbeurt dringt zich op, het donsdeken sla je nogmaals om je heen, een zoveelste snik verdwijnt in het opgebolde laken.
Reageer