Een tweetal jaar geleden brachten de jonge Britse honden van Exile Parade het gesmaakte ep’tje ‘Brother ballet’ uit. De plaat bezorgde hen lovende recensies, ook van Cutting Edge en rockschrijver Mick Middles noemde hen zelfs the most promising band to emerge in the last five years. Een volwaardige debuutplaat liet even op zich wachten. Pas nu, ongeveer zes jaar na het oprichten van de band, brengt Exile Parade ‘Hit the zoo uit’.
Exile Parade zegt geïnspireerd te zijn door Oasis. Muzikaal vinden we niet altijd evenveel overeenkomsten terug, Exile Parades muziek is een stuk steviger, maar het toeval wil wel dat de band ontdekt is door Oasis-gitarist Paul Arthurs. De productie van ‘Brothel ballet’ en ‘Hit the zoo’ was bovendien in handen van Owen Morris, die al platen van onder meer Oasis, The Verve, The Fratellis en Ash produceerde.
De plaat opent met een bom. ‘Fire walk with me’, een nummer dat we al kennen van op ‘Brothel ballet’, deelt de eerste mokerslag uit. Coole gitaarriffs, de hese stem van Daniel Lomax en de sterke melodie: het nummer werd niet voor niets single van de week bij 3voor12. Nieuwe single ‘Moviemaker’ bevat meer variatie dan het voorgaande nummer. Nog steeds catchy as hell en ook de vuile gitaren zijn weer aanwezig, maar Lomax’ stem verkent meer toonladders (lees: hoge stemmetjes-alert) en de opbouw is interessanter. ‘Hello blue’ en ‘Life of crime’ gaan verder op datzelfde elan, maar kunnen het niveau van de twee openers niet evenaren. Enkel ‘Man is sick’, een track die ook al terug te vinden was op ‘Brothel ballet’ kan gerust staan naast ‘Fire walk with me’ en ‘Moviemaker’.
Wie dacht dat Exile Parade weer elf nummers lang zou knallen op deze plaat, zal lichtjes teleurgesteld zijn. ‘Hit the zoo’ bevat naast rauwe, snoeiharde rocksongs ook een aantal rustigere tracks. Daarin weet Exile Parade jammer genoeg niet altijd te overtuigen. Zo is ‘If I’m not famous’ een flauwe ballade die gerust meer ballen kan gebruiken. De gitaren aan het einde kunnen gelukkig nog het één en ander goedmaken. Een nummer waar we veel minder mild voor zijn, is ‘Mach Schau’. Foute gitaarsolo’s en een veel te pathetische Lomax: een combinatie die ons net iets te veel aan pakweg Bon Jovi doet denken. Gelukkig zorgt afsluiter 'Shadows' voor een aangename verrassing: Exile Parade gaat de psychedelische tour op en doet dat lang niet slecht.
‘Hit the zoo’ is niet de bom waarop we gehoopt hadden. De plaat bevat een aantal straffe songs (waarvan er twee al op ‘Borthel ballet’ stonden), maar blijft voor de rest steken op 'aardig’. Van Exile Parade hadden we misschien stiekem toch iets meer verwacht.
Reageer