Editors, 'Violence'

Sterk staaltje synthrock

Een stevige rocksound en prominent aanwezige synthesizers kenmerken ‘Violence’, de nieuwe en zesde plaat van de Britse band Editors. De muziek is groots en melodieus en ligt bijgevolg zeer goed in het gehoor.

De wat vreemde titel van het album, de opvolger van ‘In dream’ uit 2015, verwijst vooral naar de assertieve, soms een beetje brutale sound van de plaat. De muziek spat immers uit de luidsprekers. De (maar) negen nummers op de plaat verschillen sterk van elkaar, waardoor er geen twee ook maar in de verste verte hetzelfde klinken.

Opvallend is dat de stuwende elektronica sommige nummers op ‘Violence’ dansbaar maken. Dat geldt onder meer voor ‘Counting spooks’ (alleszins voor de coda van de song), de krachtige leadsingle 'Magazine' en zeker voor ‘Nothingness’, dat bijna een dansbeat heeft. 'Hallelujah (so low)' neigt dan weer deels naar industriële muziek, terwijl de laatste twee minuten van het breed uitwaaierende titelnummer (een echte oorwurm) alleen bestaan uit opzwepende synths.  

‘No sound but the wind’ is een rustpunt op de plaat. Editors heeft van dat nummer een prachtige nieuwe pianoversie gemaakt. De song werd al in 2010 op single uitgebracht. Het ging toen om een liveversie die in Werchter werd opgenomen en in ons land zelfs de top van de hitlijst haalde. Het nummer, dat oorspronkelijk op de soundtrack voor de film 'The twilight saga: new moon' stond, heeft daarmee eindelijk zijn weg gevonden naar een reguliere cd van Editors.

De teksten die Tom Smith zingt op de plaat zijn echter vaak somber. “It’s a long and lonely life” klinkt het bijvoorbeeld op het beklijvende openingsnummer ‘Cold’, terwijl ‘Belong’ (met strijkers) een epische afsluiter is. Een boxset die in beperkte oplage wordt verspreid, bevat met ‘The pulse’ en ‘When we were angels’ trouwens twee bonusnummers. Overigens is niet alleen de titel van het album wat vreemd. Dat geldt ook voor de enigmatische hoesfoto, die twee mannen en een vrouw toont die in elkaar verstrengeld zijn.

In tegenstelling tot hun vorige plaat heeft Editors ‘Violence’ niet zelf geproducet. Dat deed Leo Abrahams (bekend van zijn werk met onder meer Florence & The Machine) samen met de band, terwijl ook de Britse elektronica-artiest Blanck Mass zijn stempel drukte op de productie. Het eindresultaat mag er zijn. Met ‘Violence’ heeft Editors een rijke, aanstekelijke en intense plaat gemaakt met muziek die als het ware smeekt om live gespeeld te worden. Na talloze beluisteringen kunnen we niet anders dan onder de indruk zijn. 

Groepsfoto copyright Rahi Rezvani

Details Album
 Editors, 'Violence'
Album:
Violence
Platenfirma: PIAS
Jaar:
2018
Tracks:
  • Cold
  • Hallelujah (so low)
  • Violence
  • Darkness at the door
  • Nothingness
  • Magazine
  • No sound but the wind
  • Counting spooks
  • Belong