Editors, 'In this light and on this evening'

Analoge duisternis

Het grote ommezwaaiverhaal ken je al. De heren van Editors laten de gitaren voor wat ze zijn en sleuren een grote troep analoge synthesizers de studio in. Weg met het jachtige gitaarwerk en de in reverb verzuipende songs. Desalniettemin vliegt 'Papillon' door de radiogolven als een nieuw meesterwerk, dat moet zelfs de grootste kniesoor beamen.

Er ligt een Krautrock-revival op de loer en 'The big exit' neemt je mee naar een tijd dat mensen nog spraken van een IJzeren Gordijn en westerlingen tegen kernraketten protesteerden. Ver weg in de tijd dus, ergens in niemandsland waar Editors zich nu al drie platen lang heerlijk thuis waant. Ze klinken niet meer als Joy Division maar hebben zich New Order-gewijs op andere klankpatronen gestort. Niet zo spectaculair als bijvoorbeeld de industriële ommekeer van Portishead, maar net genoeg om ieder aan het kwijlen te krijgen. Anderhalve maand later ligt deze kwijl aangekoekt in de mondhoeken en schuimt 'Eat raw meat= blood drool' op ieders lippen. De doodgraversstem van Tom Smith verkent ondefinieerbare hoogtes, de rest smijt zich gewelddadig in sonische aanvallen, die doen terugdenken aan de onrust van de door de CCC geteisterde jaren tachtig.

Iedereen is het spoor bijster en Editors reiken je een hand. 'The boxer' klinkt niet veel anders dan voorheen en de intussen gelekte akoestische versie van 'Papillon' bewijst dat het songschrijverschap bij deze jongens ingebakken zit. De grootste criticaster zal het weliswaar blijven ontkennen.

Niet dat het er iets toedoet. Editors hebben intussen een eigen plaats opgeëist waar zij nu al als een herkenningspunt gezien worden en jonge bands in hun kielzog meesleuren. Tussen al het fluogewip houdt zwart nog steeds stand. Grimmiger dan voorheen. Kronkelend als een spuwende cobra. 'In this light and on this evening' heeft intussen kunnen rijpen. Het gejuich is al wat verstomd en de waarheid komt aan het licht. Editors volgen de logische weg van de vroegere postpunkkids en voelen de tijdgeest wankelen. De vraag is niet: Vind je deze plaat goed? De vraag is: Wat gebeurt hierna?