Drip Dry Man & The Beat Revolver Band, ‘Fuck & forget’

De coolness druipt zo uit je boxen

In het verleden trok The Drip Dry Man als one-man-band Europa rond, gewapend met een gitaar en een zelfgebouwde stompbox. Tegenwoordig doet hij het met een band er bij, ‘The Beat Revolver Band’, met bassist Luc Waegeman (Wagonman, Needle & The Pain Reaction), drummers Peter De Bosschere (Give Buzze, Needle & The Pain Reaction) en Jean-Philippe De Gheest (Mark Lanegan Band) en gitarist Tomas Gons (De Fabrieke). Twee drummers zal je opmerken. Het zit zo: ze speelden elke ongeveer de helft van de plaat in, maar live zal vooral Peter achter de vellen plaatsnemen omdat Jean-Philippe op tour trekt met Mark Lanegan Band.

Het eerste dat opvalt is het unieke stemgeluid van Drip Dry Man. Een heel korrelige stem die doet denken aan Tom Waits, Howlin’ Wolf of iets dichter bij huis Sam Louwyck. Zoals die laatste ook niet echt een zanger is, maar meer een beest, zo zingt Drip Dry Man ook niet echt. Het is meer een meanderend parlando. Het is een geval van ‘like it or leave it’ en wij bevinden ons alsnog in het eerste kamp, omdat zijn zompig stemgeluid volledig blend met de muziek.

De muziek dan. Deze is simpel en effectief - en daar bedoelen we niets pejoratiefs mee. Ze is geënt op de blues met een ferme scheut voodoo, swamp, roots en garagerock, een snuif punk en zelfs wat burleske (‘Lucille’). En seks. Zowel de teksten als het geluid druipen er soms van. Niets preuts, het mag wat smerig zijn. Dat resulteert in vette baslijnen, geile howls en op de achtergrond de nodige ‘ah ah’ en ‘oe oe’s’, kort afgeknepen riffs en droge drums. De meeste nummers zitten wat in hetzelfde tempo en dezelfde sfeer maar dat verveeld gelukkig niet. Door hier wat blazers te droppen en daar een effect op gitaar te steken of nog ergens anders vreemde samples toe te voegen blijft het interessant. Het tempo mag hier en daar zelfs eens zakken (‘Ain’t nobody home).

Als we een blik grote namen als referentie mogen opentrekken dan vinden wij daar The Stooges, Claw Boys Claw, Captain Beefheart, Screamin’ Jay Hawkins, Nick Cave en Jon Spencer Blues Explosion terug. Maar dan niet in eigen nat maar in een duivelse cocktail van whisky en geil.

Misschien zullen politiek correcte culturo’s – je kan ze herkennen aan een idiote designerbril en rolkraag – het allemaal ‘seksistisch’ vinden. Slikken mannen, het gaat hier over rock & roll en ‘some plain old fun’. Wij konden er alvast van genieten, maar wij durven dan ook al eens veel te vroeg in de ochtend, met modder aan onze schoenzolen, thuiskomen. 

Details Album
Album:
Fuck & Forget
Platenmaatschappij: Kinky Star Records
Jaar:
2014
Tracks:
  • Ain't got nothing to prove
  • Candy
  • Fuck + Forget
  • I'm the only one you want
  • Up in my business
  • Lucille
  • Ain't nobody home
  • Do you still love me?
  • Just 16