De naam Zachary Cole Smith doet misschien niet meteen een belletje rinkelen, maar velen zullen hem kennen als de tourgitarist van de Brooklynse shoegaze/surfband Beach Fossils. Daar kon hij blijkbaar niet echt een blijf met zijn creativiteit. De man schreef op zijn slaapkamer zo maar even zestig (!) nummers en dus richtte hij een band op. DIIV heette aanvankelijk Dive, maar uit respect voor de gelijknamige Belgische industrial band opgericht door Dirk Ivens in de vroege jaren negentig, veranderde Smith de bandnaam. De naam zelf zou dan weer komen van een nummer van Nirvana.
De muziek is een mengeling van hippe gitaaracts van het afgelopen jaar - denk Lotus Plaza, Real Estate en zelfs The War On Drugs - maar dan met een hardere, meer eighties georiënteerde sound. Dat betekent: bakken reverb, krachtige, wervelende gitaren en een groots, afstandelijk totaalgeluid ondanks de minimale (gitaar, bas, drum, spaarzame synths) instrumentatie. Dat laatste staat lijnrecht tegenover de warme gitaargloed van Real Estate.
In tegenstelling tot Lotus Plaza is er de meer schetsmatige, charmante aanpak. De nummers zijn meestal vrij kort, de grens tussen strofe en refrein is al te vaak zoek, het klinkt niet steeds even afgewerkt en zou mits wat meer nadenken nog grootser en beter geklonken hebben. Maar dat is nu net het opzet van deze band. Helaas zorgt het er wel voor dat we halverwege de plaat, ondanks de ingenieuzere structuren en beter verstaanbare zang, wat in slaap sukkelen.
Begrijp ons niet verkeerd: aan prima songmateriaal geen gebrek. 'Past lives' is instant onbezonnenheid. Alsof je net aan zo'n heerlijke, neusbevrijdende Vickx-stick gesnoven hebt. En 'How long have you known' is in tegenstelling tot wat hierboven wordt geclaimd wel degelijk een ingenieus in elkaar getimmerde song. Hoogtepunt is het van rollende bassen en hemelse, geweefde gitaartapijten voorziene 'Doused'. Je mag het samen met 'Brains/Stem' van Lower Dens ons favoriete gitaarnummer van dit jaar noemen.
Oshin begint sterk, kent dan even een dipje, maar grijpt je vlak voor het einde genadeloos terug bij de lurven met 'Doused'. En eindigt dan treurig met 'Home'. Et voilà terug met beide voeten op de grond. Deze plaat vormt zo'n typische twijfelaar met nog wat rek op.
DIIV speelt op woensdag 22 augustus in Madame Moustache in Brussel.
Reageer