Dez Mona, Moments of dejection or despondency

Weg met die demonen

De bandnaam doet denken aan een obscuur metalgroepje dat zich laaft aan antidepressiva, de titel van de plaat suggereert satanische gitaarriffs en stroboscoopdrums. Niks daarvan, beste metalliefhebbers. Dez Mona klinkt jazzy, is puur Belgisch en bestaat uit zanger Gregory Frateur en contrabassist Nicolas Rombouts. Hun dramatische debuut, 'Pursued sinners', blikten ze met z’n tweetjes in een Antwerpse kerk in. Voor opvolger 'Moments of dejection or despondency' trommelden ze een drummer, pianist en accordeonist op.

Hun extended klankpallet levert elf tracks lang pathos met een grote P op. Frateurs schelle falset – ergens tussen Beth Gibbons en Stef Kamil Carlens - ontketent een schare gevoelens die we nog maar weinig Belgen zo overtuigend op plaat hebben horen vastleggen. Opener 'Arid song' zorgt meteen voor koude rillingen. Een ijl duel tussen piano, contrabas en accordeon, met aarzelend gemurmel van Frateur – stel je Tom Waits met een heliumstemmetje voor. Hoe elastisch zijn stem is, bewijst ‘Murderers home’: de vocals klinken als een lammetje dat eerst geaaid en vervolgens ritueel geslacht wordt. In 'Forgive my tears' echoot hartstochtelijke musette, in 'Sister' en 'Flawless daughter' horen we een krachtige John Cale. 'Etude for a killer' sorteren we bij de ontregelde pianoballads en 'I lost my power for you Lord' en 'It goes' zijn morbide jazz, waaruit zoveel weggegumd is dat je je er ongemakkelijk bij voelt.

Dez Mona maakte met 'Moments of dejection or despondency' de virtuele soundtrack voor de donkerste film van David Lynch. Hij kan zelfs de titel recycleren.

Details Album
Album:
Moments of dejection or despondency
Jaar:
2007
Tracks:
  • Arid song
  • Forgive my tears
  • Red light
  • Flawless daughter
  • The guy
  • I los my power for you lord
  • Etude for a killer
  • Sister
  • Murderers home
  • It goes