'Ik heb nog nooit zo'n relaxte release meegemaakt', hoorden we frontman Tom Barman in vlekkeloos Frans op Pure FM zeggen. En dat hij op het moment van de release gewoon met een kameraad wat zat te drinken op een terrasje. Een (digitale) release die er vorige vrijdag kwam als een donderslag bij heldere hemel. Zo één na een heerlijke zomerdag.
Dat laidback gevoel krijg je ook als je naar de plaat (nu ook fysiek in de winkel) luistert. dEUS is duidelijk op een moment in hun carrière aangekomen dat niks meer echt moet. Misschien - misschien - is dat financieel wél nog altijd het geval, maar muzikaal merk je dat Barman en de zijnen quasi stressloos nieuwe nummers op je lossen. Nummers zonder veel poeha of een dit-wordt-onze-singlegevoel. Als schreven ze zichzelf. Maar wel steeds met een aanzuigeffect als dat van de mythologische sirenen (of 'Sirens' zoals ook een track heet).
Laten we wel wezen: de tien nummers zijn af, getrimd en ontdaan van alle vet, maar toch o zo succulent. Als oesters waar telkens ook een parel in rust. Een maritieme referentie die helemaal in de lijn ligt van 'Following sea'. Want in tegenstelling tot 'In a bar under the sea' uit 1996 zijn de verwijzingen naar het grote nat dit keer - welja - niet van de lucht.
Ook muzikaal, zoals in 'Nothings', met gitaarwerk dat als eb en vloed het strand bewerkt. Maar het is niet zozeer het gitaarspel dat op deze plaat de finishing touch geeft. Wel de zachte synths en zuinige loops en effectjes die je oren vermurwen, zoals in 'Hidden wounds'. Met daar ook weer het parlando dat Barman steeds vaker in songs afsteekt, waardoor die nog meer dan vroeger verhaaltjes worden. Het eerste Franstalige nummer van dEUS 'Quatre mains' is daar nog zo'n voorbeeld van. Het is de verrassende opener die meteen de toon zet en doet verlangen naar meer - verlangen, misschien wel het sleutelwoord van dit album.
Geen uitschieters op 'Following sea' (tenzij je dat letterlijk neemt en het hitsig, tegendraadse 'Fire up the Google beast algorithm' als voorbeeld geeft), maar wel allemaal songs ver boven het zeeniveau. Ideale zomerplaat, qua timing kon het dus niet beter, en bovendien eentje die je keer op keer kunt opzetten, om nog meer laagjes en subtiliteiten te ontdekken. Om het met 'The soft fall' te zeggen: 'This is what the good life is'.
Reageer