Bij aankomst zijn er al heel veel bezoekers, met een gemiddelde leeftijd van rond de vijfenveertig jaar. Hoewel voorprogramma Gun (*) naar onze smaak te veel promotie maakt voor merchandising, nieuwe album en Facebookpagina, hangt er wel een relaxte sfeer in de zaal. De nummers zijn van de oude stempel - rock-'n-roll van begin jaren negentig - en doet ons te vaak denken aan Bon Jovi, waardoor wij het een vreemde keuze vinden om voor The Cult te openen.
Het is een band met een jarenlange tourlijst, ook als voorprogramma in de jaren negentig van The Rolling Stones, Def Leppard en natuurlijk Bon Jovi. Die laatste naam heeft duidelijk de grootste invloed gehad op hen. We hadden wellicht even van sommige nummers kunnen genieten, maar de fixatie van zanger Mark Rankin op het liken van hun Facebookpagina, wekt irritatie en derhalve waren we niet echt meer geïnteresseerd.
Rond de klok van kwart over negen is Gun eindelijk klaar met zijn overpromotionele optreden en kunnen we ons gaan verheugen op de tweede comeback van The Cult (***). Als enige clubshow in Nederland is Tivoli straf uitverkocht. De fans wachten bijzonder rustig tot het hoofdprogramma gaat verschijnen. Iets na tien uur stappen The Cult-mannen het podium op en blazen het nummer 'Lil devil' van het album 'Electric' uit 1987 de zaal in. Een goede start. Het was het wachten waard. De lichtshow is veel beter dan bij het voorprogramma, de vibe is aangrijpend en de fans kijken vol bezieling naar de band.
Het tweede nummer 'Honey from a knife' van het dit jaar verschenen album wordt strak neergezet, alsof je het thuis op de bank op cd zit te luisteren. We zijn niet helemaal weg van de tekst 'we got the drugs, drugs in here', maar muzikaal gezien is The Cult in zeer goede vorm al staan ze helaas toch ook wat stijfjes op de planken. Dan volgt een mededeling van zanger Ian Astbury dat er geen foto's of opnames meer gemaakt mogen worden met onze mobiele telefoons! We kunnen het ergens begrijpen, dat je daar last van hebt, maar na twee songs al aan je fans vragen geen foto's meer te maken? Ja, het is een uitverkochte show. Ja, het is druk. Maar het is geen gevulde arena met miljoenen knipperende lichten voor de neus.
Het gaat vooral om de muziek, dus genieten we van de onbewogen set. Dat de ervaren heren kwaliteit brengen is geen wonder. We missen echter de geestdrift en de interactie (niet alleen tegenover het publiek, maar ook bij de bandleden onderling).
Vanavond ontbreekt elk nummer van hun eerste comebackalbum 'Born into this' (2007) maar dat is absoluut niet erg. Het is voornamelijk een set bestaand uit klassiekers van de jaren tachtig en nieuwe songs van de plaat 'Choice of weapon'. Zelfs 'She sells sanctuary', als laatst gespeelde nummer redelijk voorgeschreven, waar de zaal helemaal los op gaat en lekker op danst. Jammer genoeg zit er geen liefde in het spel bij deze klassieke rocksong. Elk bandlid staat pal voor zich uit te kijken, alsof de band liever ergens anders had willen zijn dan hier op de planken in Utrecht.
Door een verlate opkomst van de band moeten we de toegift overslaan om de laatste trein te halen. Jammer! Maar dat is soms het lot van het publiek dat naar een rockband met nonchalante reputatie komt kijken. That's rock 'n' roll, folks!
Reageer