Crocodiles heeft wat met Dum Dum Girls. Frontman Brandon Walchez en opperdumdum Dee Dee zijn een getrouwd stel, bestoken constant elkaars Twitteraccount en zijn beiden geobsedeerd door sixtiespop. Na het beluisteren van ‘Endless flowers’, ondertussen de derde elpee van Crocodiles, stellen we vast dat beide bands ook op dezelfde manier evolueren. Net als zijn vrouwelijke tegenhanger focust Crocodiles zich met elke release minder op zijn lo-fi esthetiek en meer op melodie.
Met resultaat. In een uitverkocht Boudewijnstadion zien we deze garagepunkers wellicht nooit spelen, maar de refreinen die ze op ‘Endless flowers’ uit de mouw schudden, zijn het soort hymnes dat arena’s met gemak in brand steekt. Geweldige hooks met een uiterst meezingbare slagzin, omhoog gestuwd door smerige gitaren en gierende synths. Straf spul waarvan de pupillen verwijden.
Crocodiles is op ‘Endless flowers’ duidelijk verslingerd aan grootse popstructuren, maar springt daar gelukkig gevarieerd mee om. Walchez en co verschroeien met de intro van ‘Sunday (psychic conversation #9)’, lassen een Duits parlando in en nodigen achtergrondzangeresjes uit op ‘My surfing lucifer’, gaan een potje luieren tijdens ‘No black clouds for Dee Dee’ en nemen zelfs een shoegaze-uitstapje in ‘Hung up on a flower’. Ze doen dit allemaal met een nooit eerder vertoonde zomerse zorgeloosheid die hen verrassend goed afgaat.
Crocodiles heeft zijn kenmerkende sound – want na drie platen is die er toch wel – weten te bewaren, maar is er eindelijk in geslaagd om die sound in tien sterke songs te gieten. Was je na nieuw werk van Best Coast en Allo Darlin’ toch nog op zoek naar jouw zomersoundtrack, dan heb je die bij deze gevonden.
Reageer