Terwijl buitenshuis de zomerfestivals woelig tegen de regenbuien ingaan, verwent 013 de binnenzitters met een waanzinnig CocoRosie-festijn. De Amerikaanse Parisiennes Casady voeren je mee naar hun gekke wereld zonder vastgelegde paden en duidelijk omlijnde routes. Het is een prettig verdwalen in de waanzin waarin de zusjes dagelijks verblijven. En heel even wens je ook gek te mogen zijn.
Maar eerst is het tanden bijten op het weinig veelzeggende Daisy Bell. Dit Nederlandse trio – bestaande uit muziekkunstenaars – baseert zijn nummers op de poëzie van William Blake. Een alarmbel rinkelt maar het sceptisme wordt opzijgeschoven wanneer de eerste beats gemorst worden. Althans, tot de stemmen van Evelien van den Broek en Dyane Donck worden ingezet.
Waarom denken meisjes altijd dat zingen gelijk staat aan het martelen van de hoogste tonen? Zodra zij deze onbereikbare regionen laten vallen en de megafoon als microfoon gebruiken, klinken ze minder gekweld. De songs dwarrelen in het rond of worden stevig door een afgezaagde viervierde beat tegen de muur gekneld. De muziek klinkt moeilijk, gewoon omdat het kan. Daisy Bell boeit niet. Hun half uur durende set voelt als een uitgerokken etmaal en nog nooit was de 'play'-knop van de vrouwvriendelijke dj zo verlossend.
Die dj was echt niet te porren voor 'door mannen gezongen liederen'. Lykke Li, Barbara Panther en meer kwam er uit zijn platenkast om, naarmate de tijd dat CocoRosie het podium op moest, over te schakelen op The Weeknd-achtige hiphopdeuntjes. Want, ach ja, is CocoRosie geen hiphopband?
Eigenlijk leunt CocoRosie live inderdaad meer aan bij hiphop dan de freakfolkstempel die nog steeds gebruikt wordt om hun sound te omschrijven. Het blijft bijvoorbeeld bewonderend kijken (en luisteren) naar de beatboxer TEZ. Een woord: wauw! Maar ook Bianca en Sierra mogen zich achter deze lofbetuiging scharen.
CocoRosie beeldt een verraderlijke kinderwereld uit: verkleedpartijtjes, huppelen, zalig glimlachen en elkaar knuffelen. Het gevaar loert muzikaal in hun bizarre wereld, ook al is het lekker deinen op de ritmes. De onschuld is slechts schijn. De videobeelden die pas na enkele nummers op de schermen in slow motion een moderne dans uitbeelden, zijn bevreemdend. De beelden fungeren slechts als opvulsel. Het is wat op het podium gebeurt dat de aandacht naar zich toe zuigt.
De eerste song huppelt CocoRosie als houten, dansende poppen het podium op. Een eerste dans wordt ingezet, dan pas wordt Rajasthan Roots verwelkomt. Dit Indiase collectief wordt op een sublieme wijze in het geluid van CocoRosie gezogen. Pas een dikke drie kwartier later gunt de band hen een solomoment. Backstage springt de verkleedkoffer open. Bianca en Cassidy werpen hun weinig flatterende kostuums af voor een iets meer – naar hun normen – dagelijkse outfit. Het zijn maar details, maar het vult de show met een aangename vibe waar je met plezier naar staat te kijken.
En dan valt het je op dat hun songs na al die jaren nog steeds rotsvast overeind staan, dat de samenzang tussen de twee zussen een buitengewone klasse apart is en dat CocoRosie niet zomaar verkleedpoppen zijn, maar geflipte artiesten met een bewonderenswaardig palmares die geen nieuwe plaat nodig hebben om volk te lokken en te beklijven. Dat de chaos ontploft in de bisronde met 'Japan' bevestigt alleen maar de heerlijke onderdompeling.
Reageer