Christian Löffler neemt je mee naar zijn huisje op Usedom, een Duits-Pools eiland in de Oostzee, waar de eeuwigheid van de bossen en de zee het land tekent. De Duitse youngster en autodidact maakte er zijn debuutplaat ‘A forest’, een album dat in twaalf deep housetracks alle grillen van Moeder Natuur samenvat.
Soundscapes knapperen, ruisen, ritselen, wervelen en klotsen. De ene keer lieflijk, een andere keer weemoedig, nu eens onverschillig en dan weer een tikje dreigend. De verschillen in gemoedstoestand zijn subtiel, doch overduidelijk. Op ‘A forest’ tellen enkel nog de wetten van de natuur. Tijdsbesef vervaagt, tracks afbakenen heeft geen nut meer. We kunnen niet anders dan in een ruk doorluisteren, onze ogen sluiten en ons laten overspoelen door schoonheid. Het gevoel van ‘De wandelaar boven de nevel’ van romantisch schilder Caspar David Friedrich uitgepuurd in elektronica.
Een four-to-the-flourbeat geeft ‘A forest’ een onweerstaanbare progressie, maar de beats nemen nooit het voortouw. Net of Löffler wil zeggen dat dansen mag, maar evengoed enkel in het hoofd. Introversie en reflectie primeren.
Jammer genoeg is er dat ene storende elementje. Löffler liet zich vangen door de vervelende trend om gastzangeresjes uit te nodigen voor enkele tracks. Hoe zuiver en zoet ze ook mogen zijn, de vocalen van Mohna en Gry op respectievelijk ‘Eleven’ en ‘Feelharmonia’ lijken misplaatst, de ongewenste link met de stad.
Het is een jeugdzonde die we hem met gemak vergeven. ‘A forest’ is een plaat om te koesteren. House voor het lichaam én de ziel.
Reageer