Blur, 'The magic whip'

Een groeiplaat pur sang van de iconen van de Britpop

Met de 'plotse' aankondiging van een nieuw Blur-album een tijdje geleden, kwam er een eind aan het rondje speculeren dat de muziekpers toch een paar jaar heeft volgehouden. Sinds de voormalige posterboys van de Britpop een aantal reünieconcerten speelden op grote festivals, is de geruchtenstroom - niet in het minst in stand gehouden door frontman Damon Albarn zelf - eigenlijk nooit gestopt. Om de vraag of het ook écht goed ging zijn meteen de kop in te drukken, stuurde Blur 'Go out' al naar de frontlinie: een stekelig nummer waarin zowel de toekomst als het verleden van de band samenkomen.

Ook de eerste single 'Lonesome street' is klassieke Blur, inclusief 'woehoehoe'-koortje. Door net deze twee songs vooraf te lossen, zette Blur de reikhalzende fans wel enigszins op het verkeerde pad. 'The magic whip' is namelijk vooral een album geworden dat drijft op sfeer en textuur, veeleer dan dat het bol staat van de hapklare songs.

'My terracotta heart' is zo'n nummer dat rijper klinkt dan je van Blur gewoon was, en ook eerlijker. Ze zijn niet meer het vriendengroepje uit de nineties. 'When we were more like brothers / But that was years ago', valt er ergens te ontwaren. Muzikaal draagt deze song ook het rugzakje mee dat Damon Albarn met al zijn projecten door de jaren heen heeft volgeladen. Die indruk waart over het hele 'The magic whip' rond, maar storen doet dat nergens. De melancholie en de voorkeur voor ietwat atypische ritmes zorgen juist dat dit de meest coherente Blur tot op heden is: elk nummer geeft na verloop van tijd zijn geheimen wel prijs.

Zo leek het eveneens vooraf geloste 'There are too many of us' eerst een moeilijk nummer, met zijn combinatie van opbeurende strijkers en klagerige zang. De song sleept meer dan dat er naar een climax wordt toegewerkt, en toch zouden we hem niet meer kunnen missen. Nog zo'n song die tijd nodig heeft is 'Thought I was a spaceman', die subliem openbloeit en draaibeurt na draaibeurt tot de absolute favoriet uitgroeit.

Wel meteen goed: 'Ong ong' en 'I broadcast'. De punky laatste kan waarschijnlijk het meest aan Graham Coxon (gitaar) gelinkt worden, terwijl de eerste als afsluiter nog een laatste keer uitnodigt tot meezingen.

Een paar luisterbeurten zijn vereist om 'The magic whip' tot volle wasdom te laten komen. Daarna blijkt het een aangename, creatieve aanvulling voor Blur, dat in de nineties - laten we wel wezen - toch vooral een singlesband was. Hier is de kwaliteit constant en dat heeft misschien met het rijpingsproces te maken. Blur klinkt anno 2015 gelouterd, een toestand die hen wel past.

Details Album
Blur_The magic whip_cover
Band:
Blur
Album:
The magic whip
Platenmaatschappij: Parlophone
Jaar:
2015
Tracks:
  • Lonesome street
  • New world towers
  • Go out
  • Ice cream man
  • Thought I was a spaceman
  • I broadcast
  • My terracotta heart
  • There are too many of us
  • Ghost ship
  • Pyongyang
  • Ong ong