Na twee uitmuntende albums profileerde het Amerikaanse Baroness zich als een van de sterkhouders van het sludge-genre. Vooral de tweede plaat, 'Blue record', kon rekenen op unaniem lovende kritieken. Het huwelijk van metal-riffs, psychedelica en poëtische teksten was even gebalanceerd als verfrissend. Onze verwachtingen voor het dubbelalbum 'Yellow & green' waren daarom torenhoog. Toch waarschuwde de band uit Savannah ons dat ze een volledig andere weg zouden inslaan, een koers die we al eerder hadden gezien bij het gelijkaardige Mastodon, dat met 'The hunter' meer gepolijst overkwam.
Aan het imago van de band is er niets veranderd. Frontman John Baizley draagt nog altijd een lange baard, speelde naast de gitaar- ook de baslijnen in en verzorgde opnieuw de hoes van de plaat. Wie bekend staat met de kunstwerken van Baizley, raden we aan om de plaat op vinyl te kopen: een waar pareltje dat pas op een 12”-hoes tot zijn recht komt. Wanneer we de nieuwe Baroness echter onder loep nemen, moeten we inderdaad vaststellen dat de sound van de band aanzienlijk is veranderd. Het schoentje knelt hier jammer genoeg een beetje.
We zeggen niet dat 'Yellow & green' een slechte plaat is, maar na enkele luisterbeurten, kunnen we enkel concluderen dat we de sound en de songs van de twee vorige platen lichtjes missen. Vooral op de groene kant van de plaat, begeeft Baroness zich op onbekender terrein. De tweede kant van de plaat is vrij laid-back en terughoudend met af en toe een briljante uithaal. Zo is 'The line between' een dijk van een song dat met 'If I forget thee, lowcountry' een magnifieke staart krijgt. Ook 'Board up the house' is door zijn smerige baslijn een toppertje.
Het is vooral de groene kant die de fans zal afschrikken omwille van de meer toegankelijke nummers en het feit dat de voet meermaals van het gaspedaal wordt gehaald. De plaat wordt bovendien belaagd door enkele opvulsels zoals het flauwe 'Foolsong'. Wij moesten ook eventjes onze wenkbrauwen fronsen wanneer een banale kickbeat 'Cocainium' tot een teleurstellend nummer degradeerde.
Wij hebben meer plezier beleefd aan de gele kant van dit album. Single 'Take my bones away' is een motherfucker van een song, dat halfweg geruggensteund wordt door de typische harmonieuze solo's. Verder genoeg goede dingen hoor: 'March to the sea', 'Little things' en 'Back where I belong' zijn stuk voor stuk steengoede songs die de status van Baroness alleen maar bevestigen. Waar 'Blue record' ons bij de eerste luisterbeurt volledig overtuigde, heeft 'Yellow & green' meer tijd nodig. Een groeier, noemen wij dat.
Reageer