Zaterdagmiddag om drie uur in de drukst bevolkte winkelstraat van het land. Dat is waar wij ons wanen als die panfluitsolo uit ‘The blue door’ van Angus Stone door onze woonkamer waait. Het is de enige smet op ‘Broken brights’, de eerste soloplaat van de Australiër die voorheen een duobaan vervulde met zijn zus Julia Stone. Elders op het album moet je de exotische experimenten met het vergrootglas zoeken, en dat is maar goed ook.
Anders had Angus Stone ons namelijk nooit kunnen vergasten op zo’n ongedwongen trip waarbij zijn muzikale helden op passende wijze geëerd worden. Deze songsmid verstaat de kunst om de pastiche nipt te vermijden. Vandaar dat de scheurende grunge solo in ‘Bird on the buffalo’ ons wel aanstaat en dat wij ‘It was blue’ – dat van voor naar achter en van links naar rechts op de riff van The Stooges’ ‘I wanna be your dog’ stoelt – geen heiligschennis vinden. We hebben er nu twee iets steviger nummers uit gepikt, wat enigszins misleidend is: Angus Stone is wel degelijk een folkie die zijn songs ambachtelijk op een akoestische gitaar schrijft. Dylan en andere grootheden uit de americana zijn dan ook van minstens van even groot belang geweest voor de muzikale ontwikkeling van Stone.
Zo zou het poppy ‘Be what you be’ zomaar op ‘Graceland’ van Paul Simon gepast hebben, en ‘Only a woman’ is door zijn lengte en epische gitaarwerk een bastaardzoontje van Neil Young’s werk uit de jaren zeventig. Je merkt het: wij noemen hier geen nieuwe namen. Angus Stone speelt met zijn invloeden, maar voegt niets nieuws toe. Dat maakt dat wij voor ‘Broken brights’ het kleffe adjectief tijdloos moeten bovenhalen. Het is niet de beste plaat van 2012, maar wel eentje die in 2020 nog op de platenspeler kan belanden.
Als er iets is dat Angus Stone onderscheidt van het peloton, dan zijn het wel zijn uiterlijk en levenstijl die perfect weerspiegeld worden in zijn muziek. Hij is een dromer, een bohemien en rusteloze ziel die als toevallige passant op ieder terras welkom is. Op voorwaarde dat hij zijn gitaar meebrengt en een liedje zingt, uiteraard.
Reageer