Half vier in de namiddag aan de ingang van de Ancienne Belgique. Vijf en een half uur voor het concert beginnen er zich al horden fans te verzamelen op de Anspachlaan voor het concert van Walk The Moon. Tien minuten later wandelen we de kleedkamer van de heren binnen. 'Heb je dat gezien? Dat maken we echt niet iedere dag mee. Het vriest en die mensen zitten nu al te wachten op ons concert. Maar echt: voor ons. Jonge knapen die graag muziek maken. Aangenaam, mijn naam is Nicholas Petricca.'
CE: Jullie vorige en enige passage in België tot zover, ook in de Ancienne Belgique, was dan ook indrukwekkend te noemen.
Nicholas Petricca: 'Het was in ieder geval a lot of fun (lacht). En niet alleen omdat we in het voorprogramma van fun. speelden. Los daarvan is Brussel één van de leukste ervaringen die we al gehad hebben op tournee. Deze avond moet dat natuurlijk overtreffen. Laat maar weten waar we na het optreden heen moeten om de Belgische cultuur wat op te snuiven.” '
Wij raden ze het Delirium Café aan, natuurlijk, en ze houden van bier, want ‘a lot of beer is a lot of fun’. En weer volgt er gelach om dezelfde grap.
Dat Nicholas, Sean (Waugaman, drummer) en de andere heren van Walk The Moon in het echt minstens even vrolijk zijn dan wat ze brengen met hun muziek, is nu wel bevestigd. Dat ze nog steeds onder de indruk zijn van waar ze met die muziek gekomen zijn in zo’n korte periode, ook. Walk The Moon is opgericht in Cincinnati, Ohio, anno 2008. Vier jonge snaken hebben de honger muziek te maken, stelen/lenen een nummer van The Police voor hun bandnaam en hup, ze zijn vertrokken. Een eerste succes haalden ze met ‘Anna Sun’ en alles werd in eigen beheer uitgegeven. Nu, een kleine vijf jaar later, staat het er veel anders voor. Ze tekenden bij één van de vier majors, Sony, spelen hun eerste headline tour en mogen daarenboven voorprogramma’s verzorgen van wereldsterren à la Weezer, Panic! At The Disco en P!nk. Deze zomer zullen dan ook niet weg te slaan zijn van iedere festivalweide.
CE: Dat moet leuk en plakkerig worden als we luisteren naar jullie nieuwe release, Tightrope.
Petricca: 'Daar hopen we in ieder geval op, maar het zal ook allemaal heel nieuw zijn. Deze zomer zullen we onze eerste festivals op Europese bodem spelen en daar kan hét festivalland België natuurlijk niet bij ontbreken. Dus, even tussen pot en pint, we komen terug, geen zorgen. Waar we zullen spelen, kunnen we nog niet kwijt. Je mag gokken, maar dan zou de spanning er af zijn en dat is ook niet de bedoeling.'
Ze hebben gelijk. We besluiten maar niet te gokken. De reden waarom we naar de Ancienne Belgique zijn gekomen, is dan ook om het over die nieuwe release te hebben, die vooralsnog alleen nog maar digitaal is uitgekomen.
Petricca: 'Of die ook nog fysiek uitgebracht gaat worden, weten we niet zeker,' aldus Sean Waugaman. 'We beschikken niet altijd zelf over al die informatie, maar als deze worp iets teweegbrengt, wie zijn wij dan om het niet fysiek uit te brengen? Maar het is zeker niet zo dat we een statement willen maken, dat fysieke releases niet meer relevant zouden zijn. En mochten mensen dat denken, dan moeten we het sowieso maar uitbrengen op plaat (lacht). We hadden de single geschreven en wilden die meteen uitbrengen, want ‘Tightrope’ vinden we zelf een fantastisch nummer. We hadden in de tussentijd nog enkele evenwaardige nummers bijeen gesprokkeld, waardoor het meteen een EP geworden is.'
CE: .. een EP die nog meer energie bevat dan alles wat jullie ooit al uitgebracht hebben en qua sound bij ieder nummer fluctueert. Welk fictief label zouden we er op mogen plakken?
Waugaman: 'Dat zou ik echt niet weten. Maar het is voornamelijk rock-‘n-roll die ontzettend hard beïnvloed is door de late jaren zeventig, begin jaren tachtig. Veel bands van toen begonnen met de komst van de synthesizer te experimenteren met elektronica. We zijn als Talking Heads maar dan met de hedendaagse technologieën en snufjes, zoiets.'
Petricca: 'Misschien is Talking Heads op het eerste zicht misschien een vreemde vergelijking, maar er is toch over nagedacht. Alle songs die we schrijven bezitten natuurlijk een boodschap. En net zoals Byrne en co halen we die inspiratie uit iets wat we persoonlijk meemaakten. Daarna beginnen ze een eigen leven te leiden. Ze zijn niet altijd - of zelfs nooit - volledig de realiteit, maar het is altijd de aanzet. Daarnaast proberen we het ook op een speelse manier te brengen en ergens creatief te zijn.'
CE: Heeft diezelfde creativiteit jullie gebracht tot waar jullie nu staan?
Petricca: 'Geluk mag je ook niet vergeten. Op het juiste moment op de juiste plaats zijn. Je moet wat geluk hebben, maar creativiteit is zeventig procent van het werk. Bij ons zijn alle puzzelstukken op de juiste plaats aan het vallen. De voorprogramma’s die we al hebben mogen spelen of nog zullen spelen en onze videoclips die min of viraal zijn gegaan in het begin van onze carrière. Maar het zit hem voor ons in de details en de verbondenheid die we met de fans hebben. Tijdens deze tour zijn we een video aan het maken van ons leven naast de optredens. Dat gaan we koppelen aan onuitgegeven materiaal, wat b-kantjes. Maar alles is minstens even belangrijk in het verhaal van Walk The Moon. Er zijn zoveel bands en ze zijn allemaal goed. Om er bovenuit te steken, moet je creatief zijn.'
CE: Over voorprogramma’s gesproken: jullie spelen in april het voorprogramma van P!nk in Engeland, Frankrijk en Nederland. Hoe hebben jullie dat voor elkaar gekregen?
Waugaman: 'Eerst en vooral mijn excuses dat we België niet kunnen spelen. Na de landen die je opsomde, zetten we onze eigen tournee verder in Australië. Maar om op je vraag te antwoorden; we hebben P!nk ontmoet in New York en daar zijn we aan de praat geraakt. Omdat ze onze muziek wel kon smaken, vroeg ze of we haar voorprogramma wilden spelen tijdens het iTunes festival in Londen.'
Petricca: 'En zo geschiedde. We moeten haar goed bevallen zijn, want na haar eigen optreden kwam ze ons feliciteren en bracht ze bier à volonté mee naar onze kleedkamer. Uit het niets kwam ze dan met de vraag of we het niet zagen zitten haar vaste voorprogramma te zijn voor de tour die er nu aankomt. Daar moesten we natuurlijk niet over nadenken.'
CE: Ook niet over het platencontract dat jullie tekenden bij Sony?
Petricca: 'In Amerika worden de majors aanzien als criminelen die je ziel en geld stelen. Alsof je je ziel verkoopt aan de duivel en er slaaf van wordt. Dat is in Europa denk ik niet anders, maar die gedachte willen we toch graag ontkrachten. Je gaat maar in zee met een label als ze het verhaal rond je band begrijpen. En die klik hadden we meteen bij Sony/RCA. Toen ze met ons rond de tafel gingen zitten, zeiden ze dat ze niet wilden vernielen wat we al verwezenlijkten, maar dat ze ons willen ondersteunen en vooral ons eigen ding laten doen. Dat is toch de droom van iedere artiest?'
Natuurlijk.
Waugaman: ‘Koffie?’
Natuurlijk.
Reageer