“Een cover van Rihanna is 100% rock-‘n-roll.”
Triggerfinger, ‘The loudest band of Antwerp’, staat bekend om zijn meedogenloze live-optredens en sinds kort ook om zijn covernummers van Lykke Li en Rihanna. De laatste voltreffer, de versie van ‘I follow rivers’ scoorde hoog in binnen- en buitenland. Is rockmuziek dan het sterven nabij, als zelfs Triggerfinger met popsongcovers komt opzetten? Niet als het van Triggerfingermannen Ruben Block, Mario Goossens en Paul Van Bruystegem afhangt, die ons levend en wel hun visie geven op de staat van de rockmuziek van vandaag.
CE: Jullie treden erg weinig op in België de komende maanden. Wat is jullie plan voor de zomer?
Ruben: We doen vijf festivals in België, waaronder Suikerrock in Tienen. We trekken voornamelijk richting Nederland en Duitsland. Vorig jaar hebben we zodanig veel in België gespeeld, dat we nu over de landgrenzen heen willen kijken. Na de doorbraak van ‘I follow rivers’ in Duitsland lag de drempel ook wat lager.
CE: Eind juli staat Triggerfinger op het podium van Red Hot Chili Peppers in Nijmegen, verder passeren jullie langs het grootste dubbelfestival van Duitsland ‘Rock Am Ring/Rock Im Park’ en stonden jullie afgelopen maanden onder meer in het voorprogramma van Thin Lizzy en Within Temptation. Hoe voelt het om erkenning te krijgen in het buitenland?
Paul: Die appreciatie, zelfs van fans van Within Temptation, geeft een geweldige voldoening, toch staan we er behoorlijk nuchter tegenover. We zijn al twaalf jaar bezig en hebben al zoveel dingen gezien en gedaan. Natuurlijk zijn we trots op wat we tot nu toe verwezenlijkt hebben, maar in het voorprogramma van de Peppers staan, kunnen we niet vergelijken met hoe het bijvoorbeeld voelt om voor eigen publiek te spelen, zoals op Werchter vorig jaar. Daar traden we op voor een dikke 50.000 man, die voor onze naam naar het hoofdpodium waren gekomen. Dat is redelijk heftig en moeilijk te overstijgen.
CE: Wat is jullie meest favoriete live-optreden tot nu toe?
Ruben: Moeilijke vraag. Elk concert is anders. Wat het maakt dat een optreden voor ons een enorme ervaring is, verschilt van keer tot keer. Soms is dat de warme respons van het publiek, soms is het gewoon ook het gevoel dat je heel goed gespeeld hebt. Als ik dan toch één moment moet kiezen, dan is het misschien die keer in Londen, tijdens het High Voltage festival. De organisator had ons gewaarschuwd dat we in de helft van ons optreden zouden moeten stoppen omdat er een te heftig onweer op komst was en de mensen zouden moeten gaan schuilen. We kwamen toen op en zagen de donderwolken op ons afkomen. Zoals voorspeld, brak de storm los in het midden van de show, zo erg zelfs dat de geluidsinstallatie naar achter werd geschoven terwijl we verder speelden. We bleven gewoon doorgaan, ik heb toen zelfs op mijn rug in de plassen gelegen, omdat ik me volledig liet gaan in die bizarre weersomstandigheden.
CE: En het publiek bleef staan?
Ruben: Ja, geweldig toch? Dat maakte het ook af. Dat volk stond te plenzen in de modder en niemand die er toen aan dacht om te gaan schuilen.
CE: Jullie hebben ‘I follow rivers’ op de bonus van jullie live-cd geplaatst. Het is niet de eerste keer dat Triggerfinger met covers buiten zijn oevers treedt. In De Laatste Week op Eén speelden jullie elke dag een stukje uit andermans winkel. Vanwaar die liefde voor dat coveren?
Ruben: Het is een manier om te bewijzen dat we een eentonig popnummer (bijvoorbeeld 'Man Down' van Rihanna) in een eigen versie kunnen gieten, zonder dat dat afbreuk doet aan wie we zijn als band. We verbreden liever in onze muziek. Zo worden we niet in een hokje geduwd en kunnen we nu nog steeds, na twaalf jaar, een zelfgekozen richting uit.
Paul: Vaak hebben we het ook niet in de hand. De populariteit van die covers is vooral door de invloed van sommige media gekomen. Onze versie van ‘Man down’ kwam uit een opdracht van Red Bull Soundclash. Studio Brusselpresentator Otto-Jan Ham riep ons tijdens de cover-ronde op om ‘Man down’ te coveren, wij antwoordden hem met een intussen gekende gitaarrifversie, die later door Studio Brussel werd opgepikt. Aanvankelijk was het ook niet de bedoeling dat dat nummer op de radio zou komen, maar voor we het goed en wel beseften stond onze Man Downversie in de top 10 van de Afrekening.
CE: Zijn jullie daar dan blij mee, dat jullie met twee covers in de bovenste rangen van de Afrekening terecht zijn gekomen?
Ruben: Heel veel mensen appreciëren dat coverwerk. ‘Man Down’ kwam van de ene Facebookpagina op de andere terecht, die covers gingen een eigen leven leiden op het internet. Ach, het is mooie publiciteit, wat zou je daar dan op tegen hebben? In Duitsland bereikten we er een nieuw publiek mee, die achteraf ons eigen repertoire beter vond dan dat coverwerk, daar wil je als band naartoe met een cover.
CE: Onlangs publiceerde De Morgen een column met enkele harde quotes in over de toekomst van de rockmuziek: “Elektrische gitaren zijn momenteel even hip als foie gras op een verjaardagsfeestje van GAIA.” en “Het rockgenre loopt al een tijdje achter zijn eigen staart aan.” Jullie werden er met de cover van Lykke Li ook in vermeld. Wat vinden jullie van die uitspraken?
Paul: Dat klopt natuurlijk niet. Ik heb toen zelfs op die column gereageerd. Die journalist kent evenveel van rock als dit kopje koffie (wijst naar leeg koffiekopje). Het artikel zegt helemaal niets over rockmuziek, 'rock’ is maar een naam. Wat is rock-‘n-roll? Wie is rock-‘n-roll? dEUS, Milow, Red Hot Chili Peppers? Wie zal het zeggen? Met alle respect voor julllie job, maar een journalist zit voor zijn computer terwijl wij de rockmuziek, waar zij over schrijven, brengen. We willen niet veralgemenen, maar de meeste journalisten weten niet goed waarover ze praten. Ze durven vol overtuiging een neerbuigende mening poneren over tourende bands, terwijl ze die maandenlange tournee zelf nog geen vier dagen na elkaar hebben volgehouden. Sommige bands zijn jaren na elkaar op de baan uit liefde voor het vak. En dat is afzien, geloof ons maar. Als dan wordt beweerd dat we stervende zijn, komt dat gewoon niet over. De juiste vraag moet gesteld worden: wie is er dood, de rockmuzikant of de rockjournalist? Iedereen zit te wachten op goede muziek: country, klassiek, Slayer. Hetzelfde geldt voor de journalistiek. Goede muziek is goede muziek. Dan kan je evengoed zeggen dat muziek dood is, wie gelooft dat nu...
CE: Is het niet eerder een verschuiving naar elektronische(re) muziek, waar de column naartoe wil?
Paul: Elektronische muziek... Wat is elektronische muziek vandaag voor het grote publiek? Een DJ Tiësto? Kijk, dat soort muziek is dood.
CE: We hadden het ook niet over Tiësto, maar nu jullie er toch over beginnen. Een dancefestival als Tomorrowland verkoopt op enkele seconden uit... Hoe verklaar je dat dan?
Ruben: Simpel, dat gaat niet meer om muziek alleen, eerder om de setting waar de dj’s in geplaatst worden, het totaalplaatje dus. Daar is op zich niets mis mee, maar dat bewijst niet dat rock-‘n-roll dood is. Het staat allemaal naast elkaar. En dat is net het mooie aan de muziekwereld. Tomorrowland, Werchter, kleine clubjes of zalen waar mensen naar jazz of blues of klassieke muziek gaan luisteren, ...
Paul: De generatiekloof speelt ook een rol. Jongeren zeggen vlug ‘Fuck you!’ tegen oude zakken zoals ons en dan kan al eens gezegd worden dat rockmuziek eerder in een museumzaal thuishoort dan op een podium. We vinden het dan ook de taak van de oude zakken om spierballen te tonen en te bewijzen dat we er nog steeds staan. Ik vind dat een plezant spelletje. Dat is altijd zo geweest. Dat is net enorm rock-‘n-roll, je hoeft geen voorgeschiedenis te hebben om te zeggen wat goed of slecht is, je moet gewoon luisteren en beslissen. Er zijn mensen die hun smaak baseren op de sociale cirkel waarin ze vertoeven. ‘Mijn vrienden vinden dat goed.’ Ik had dat vroeger ook in mijn tienerjaren: mijn vrienden gingen naar Latijn – Wiskunde, ik naar Moderne Wetenschappen. Zij vonden een plaat van Genesis heel goed, symfonische rock, pseudo-intelectuele toestanden, .... Ik kwam met een plaat van Chuck Berry opzetten en plots was ik niet meer welkom. Toen dus net hetzelfde als bij de generatie twintigers van nu, die volop inzetten op meer elektronische muziek.
Ruben: Weet je, wij zitten met Triggerfinger in een zeer fortuinlijke positie. Wij kunnen onze zin doen. Als wij een cover willen opnemen van Rihanna, dan nemen wij een cover op van Rihanna. Als wij een heftig nummer van 12 minuten willen maken, dan doen wij dat ook. Het is heel fijn dat wij een brede dynamiek hebben, die in onze esthetiek past. Het toffe eraan is dat iedereen zich vragen begint te stellen en niemand echt goed kan volgen. Dat is 100% rock-'n-roll.
CE: Dus een cover van Rihanna is rock-‘n-roll?
In koor: Absoluut!
Reageer