The Good Doctor (dvd)

Underdogs boven?

Op het voorbije WK voetbal werd het weer eens treffend geïllustreerd: we houden verdomd veel van underdogs. Frankrijk veroverde de wereldbeker, maar Kroatië ging met het hart van miljoenen sportliefhebbers aan de haal. Want wilden we niet allemaal het onmogelijke zien verworden tot werkelijkheid? En geldt dat niet evenzeer voor de verhalen die we lezen, de films die we bekijken, de series die we en masse verorberen? De underdog wiens capaciteiten initieel door zowat iedereen worden miskend vooraleer uiteindelijk boven water te komen: het is de kortste weg naar sentiment. En sentiment doet de kassa’s rinkelen. Dat weten de producenten aan de andere kant van de Atlantische Oceaan als geen ander.

Het ziekenhuis als microkosmos spreekt sinds jaar en dag een groot publiek tot de verbeelding. Er wordt gehandeld door artsen, verpleegkundigen en verzorgenden die de grens bevechten tussen leven en dood. Geen wonder dat de modale mens in die tempels van wetenschap, ambacht, empathie en technologie wil binnen gluren. Bovendien wordt die inkijk des te meer aantrekkelijk wanneer die niet alleen de verhouding tussen arts en patiënt laat zien, maar ook de interne keuken: de intriges, de affaires, de naijver, kortom het spectrum aan kleinmenselijke facetten die altijd boven water komen wanneer mensen met andere mensen samenwerken.

Juist, de intriges, affaires en naijver zijn – in ieder geval deels – realistisch. Toch is de uitbeelding van dergelijke affecten in ziekenhuisseries dat nooit. De wansmakelijke, sprookjesachtige atmosfeer van ‘Grey’s Anatomy’ of de zogenaamd grappige sociale onaangepastheid van ‘House M.D.’ hebben miljoenen kijkers bereikt met een context die vooral heel erg ongevaarlijk aandeed. Bij de gratie van stereotiepen bleef de toeschouwer immers gespaard van elke introspectieve notie, terwijl net die de kunstervaring kan optillen. Allicht is het de aan- of afwezigheid van de vraag ‘hoe verhoud ik me als toeschouwer tot wat zich binnen dit medium kunstmatig voordoet?’ die hoge cultuur van entertainment onderscheidt.

Wat ‘The Good Doctor’ betreft kunnen de fans van voornoemde reeksen op hun beide oren slapen: ook deze serie vraagt quasi geen investering van de toeschouwer. In de eerste aflevering wordt Shaun opgevoerd, een autistische jongen die als kind beslist om arts te worden, uiteraard vanuit een paar jeugdtrauma’s. Hij is communicatief niet vaardig en omgaan met besliskundige onzekerheid valt hem zwaar. Het karakter is kortom een perfecte antithese voor wat de doorsnee arts zou moeten zijn.

Gaandeweg blijkt dan dat Shaun zich met vallen en opstaan kan handhaven in een klimaat dat hem initieel niet gunstig gezind is. Ondertussen valt de ‘doorsnee arts’ van zijn voetstuk. Tevreden kan het vermoedelijk indommelende publiek aan het einde van een aflevering zich overgeven aan de slaap, met de gedachte dat ‘het ten slotte ook maar mensen zijn’. Om nog maar eens een open deur in te trappen. Geeuw?

Waarom nemen producenten het assistentschap van jonge artsen niet ernstig? Waarom geen serie maken over échte zelftwijfel, échte intriges, échte dromen die aan diggelen worden geslagen door het noodlot of door pakweg de halstarrigheid van een diensthoofd? Waarom geen serie maken die de gemeenplaatsen in vraag stelt, een serie die vertrekt vanuit karakters die meer zijn dan een bordkartonnen collage van een handvol deugden en evenveel ondeugden? Waarom het publiek bedienen, als het ook uitgedaagd kan worden om haar visie te verbreden?

boxset

Underdogs boven?
Titel: The Good Doctor (dvd)
Met o.a.: Freddie Highmore, Nicholas Gonzalez, Antonia Thomas
Speelduur:
Zie ook