Sony PSP vs. Nintendo DS p.2

De naam van de PSP (“Playstation portable”) suggereert dat het de gamesmarkt is waarop Sony zijn pijlen mikt. Toch huldigt de PSP een multimediale visie, die ons herinnert aan Sony’s verleden. Het bedrijf was al veel hoeken omgeslagen voor het een gamesgigant werd, en de PSP is meer dan alleen een spelconsole. Je kan er net zo goed mp3’s mee beluisteren of films of foto’s op bekijken.
Het systeem kan gekoppeld worden aan andere hardware dankzij de USB-poort of het draadloze netwerk, en Sony moedigt ontwikkelaars aan om interessante accessoires te ontwikkelen die daar ten volle gebruik van maken. Zo kan je bijvoorbeeld een car kit kopen om film te kijken in de auto.
Nintendo houdt het op de discipline waarin het bedrijf altijd gepionierd heeft: games. Het wil een raam opengooien om de verstarrende spelletjesmarkt wat te verluchten. Het koos daarom voor een bijzondere interface: de DS heeft twee schermen, waarvan het onderste een aanraakscherm is en beschikt over een microfoon. Het aanraakscherm kan je bespelen met je vingers of met een pen. Dat opent bijzondere, creatieve mogelijkheden voor spelontwikkelaars. “DS” zou daarom niet alleen staan voor “Dual screen”, maar vooral voor “Developer’s system”.
Niet dat het enkelvoudige doel het systeem compleet autistisch maakt: ook de DS beschikt over een draadloze netwerkverbinding. Maar de verbindingsmogelijkheid met andere systemen (Gamecube, internet of andere DS’s) is, op een chatoptie na, volledig in functie van gaming.

Naar de volgende pagina