Murphy Pendleton is een mysterieuze vent die zijn dagen slijt in de gevangenis. Vandaag staat er echter een uitstapje op de agenda: een transfer naar een nog strenger bewaakte omgeving. Bij de transfer met de bus loopt er iets grondig mis. Na een moment van onoplettendheid stort ze met al haar inzittenden de dieperik in. En als je denkt dat het hierna moeilijk slechter kan worden, heb je het grondig mis. Hier begint het pas allemaal voor Murphy, die in ‘Silent Hill: downpour’ niet bepaald de tijd van z’n leven zal meemaken.
Om te beginnen lijken alle wegen afgesloten behalve die naar het mistige dorpje Silent Hill. Vanaf het prille begin kruipt de grimmige sfeer je in de koude kleren. De lange aanloop die men neemt vooraleer je effectief in Silent hill aankomt, brengt je helemaal in de juiste stemming. Je komt in aanraking met de typische elementen van de reeks, maar tegelijk merk je dat er heel wat veranderingen zijn doorgevoerd. Daar zal de nieuwe ontwikkelaar vast voor iets tussenzitten.
Ze mikken bijvoorbeeld duidelijk meer op actie. Vijanden zijn veel minder schaars dan voorheen waardoor je de hele tijd op je hoede moet blijven. Om jezelf te verdedigen, beschik je over allerlei voorwerpen uit de omgeving. Je kan onder andere stenen, bijlen en stoelen gebruiken om de vijand af te weren, maar je moet wel rekening houden met hun houdbaarheidsdatum. Als je wapen verkruimelt in je handen, dan zet je het maar best op een lopen. Zeker wanneer er een regenbui losbarst, want dan zijn de monsters op hun sterkst. Weglopen vormt trouwens een essentieel onderdeel van het vechtsysteem, want zeker in groepsgevechten durft de besturing wel eens te haperen.
Die haperingen zagen we net iets te vaak terugkeren. Op ogenblikken dat er veel acties inladen, durft het beeld verspringen of even vasthangen. Deze bugs verstoren de spannende sfeer die men voortdurend wil oproepen. Ze herinneren je er constant aan dat je maar een spelletje speelt. En dat is best jammer want ‘Silent Hill: downpour’ is een interessante game, maar onder de motorkap loopt het nog niet zo soepel.
Want de briljante elementen zijn er zeker. Het verhaal van Murphy is bijvoorbeeld erg intrigerend. Vooral omdat je niet weet of je nu met een good dan wel een bad guy aan de rol bent. Ook de puzzels die men je voor de voeten gooit, zijn uitdagend en durven wat verder gaan dan simpel aan hendeltjes trekken. Verder zijn er nog de bizarre nevenpersonages met hun eigen verhalen en zijmissies, die absoluut het ontdekken waard zijn. Maar de grote ster van deze game is ongetwijfeld het stadje Silent Hill zelf. Het was zelden zo leuk om hier vrij rond te lopen en je te verdiepen in de geschiedenis van elk gebouw afzonderlijk.
We zien dus briljante elementen doorschemeren in ‘Silent Hill: downpour’, maar men zal een tweede poging nodig hebben om ze tot hun volle recht te laten komen. Want er schort nog teveel aan de technische kant van het verhaal om zich tussen de groten te bewegen. En laten we met z’n allen uitroepen dat zoiets jammer is.
Reageer